Luckers bedrijfsadvocaten/Advocasso incassobureau
De Belastingdienst wordt hard wakker (en de ondernemer ook)!
De Belastingdienst Limburg is het afgelopen jaar grondig gereorganiseerd en op menig invorderingsdossier zit inmiddels een andere behandelaar dan voorheen. Daarbij is als lijn in mijn praktijk te herkennen, dat langslepende (beter gezegd: langslapende) dossiers plotsklaps worden opgepakt middels een frontale aanval door de belastingdienst: geen waarschuwing meer, maar direct openbare verkoop van de inventaris en beslaglegging onder alle opdrachtgevers. Alhoewel tegen die handelswijze best wel wat in te brengen valt, is overleg met de belastingdienst veelal volstrekt onmogelijk of bij voorbaat kansloos. Wellicht dat nog eens iemand een kort geding tegen zo’n handelswijze zal aanspannen, maar voor een ondernemer die al direct knock-out is gegaan, biedt dat ook weinig soelaas! De belastingdienst is er zelfs niet ontvankelijk voor, dat zo’n blokkering van alle geldstromen onvermijdelijk tot het directe faillissement van het bedrijf leidt. Zelfs het argument, dat alsdan de belastingdienst voorshands niets krijgt en men moet wachten wat er uit het faillissement komt, maakt geen indruk.
GROF GESCHONDEN
Laat duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met bedrijven die hun betalingsverplichting ten opzichte van de belastingdienst langdurig en grof geschonden hebben en die vaak ook al eens een regeling hebben getroffen maar vervolgens niet zijn nagekomen e.d. Dát is ook primair de oorzaak van alle ellende en dat kunnen we niet aan de belastingdienst verwijten. Voor iedereen, inclusief dus voor de belastingdienst, zou het echter heel veel beter zijn wanneer de druk geleidelijk zou zijn opgevoerd. Nu blijven dossiers maanden tot een jaar liggen en rekent de ondernemer al niet meer actie van de belastingdienst. Als die dan toch komt, gebeurt dat zo onverwacht en met zo veel kracht, dat dat direct het einde van het bedrijf is, met alle gevolgen voor personeel en crediteuren (en voor de ondernemer zelf natuurlijk). Daarbij kan zich de situatie voordoen, dat een onderneming gedurende die lange periode van stilzitten door de belastingdienst langzaam uit de problemen is gekrabbeld en inmiddels wel tot afbetaling in staat is. Geen enkel bedrijf kan het echter hebben wanneer eenmaal beslag wordt gelegd onder al zijn opdrachtgevers en dus de gehele geldstroom wordt afgeknepen, dit nog los van opdrachtgevers die schrikken en elders klant worden.
EIGEN INITIATIEF
De les voor een ieder is dan ook dat men er niet op mag en kan vertrouwen, dat een dossier stil blijft liggen bij de belastingdienst. Wanneer men wel kan betalen valt aan te bevelen, dat men zelf daartoe het initiatief neemt en afspraken maakt met de belastingdienst. Mocht men inmiddels weer een levensvatbaar bedrijf hebben, maar niet in staat zijn om de oude schulden af te betalen, dan is een doorstart binnen een andere B.V. weliswaar weinig elegant, maar per saldo voor eenieder toch beter, inclusief voor de belastingdienst want nu kan men in de toekomst in ieder geval betalen en blijft de werkgelegenheid op peil.
Charles Lückers
Advocaat / Specialist Ondernemings- en Faillissementsrecht
gevestigd te Heerlen en Maastricht
Advocaten- en incassokantoor, dat zelf als ondernemer denkt, tot oplossingen komt en zo procedures vaak kan vermijden. Specialisten op financieel- en ondernemingsrecht!
Charles Luckers: 30 jaar no nonsense advocaat voor ondernemers; snelle economische oplossingen zijn beter dan lange procedures!
Esther Loffeld: mkb-incassospecialist op advocaatnivo; effectiviteit hoeft niet ten koste van klantrelatie te gaan!
Luckers bedrijfsadvocaten/Advocasso incassobureau
Heerlen
Tempsplein 29
6417av
14055321
045.5713000
info@luckers.nl
11
1.000.000
Stinkt een raffinaderij erger dan een sterfhuis?!
Terwijl de prijzen aan de pomp records bereiken, staat een van de grootste raffinagebedrijven in Europa op omkiepen. Petroplus is in 1993 door twee Rotterdammers begonnen en in 2005 aan een groep Amerikaanse sprinkhanen verkocht voor $200.000.000,00. Binnen een jaar werd het bedrijf door hen al weer doorverkocht voor het drie a viervoudige. De huidige eigenaren hebben Petroplus met zoveel schulden belast, dat de banken nu letterlijk de kraan dichtdraaien.
Het grootkapitaal heeft zijn eigen wetten, hoogst waarschijnlijk hier leidend tot faillissementen in een vijftal Europese Landen en in Nederland alleen al tot zo’n 2500 ontslagen. Daar zullen faillissementen van toeleveringsbedrijven (en de klanten daar weer van etc!) op volgen.
Als dominostenen vallen bedrijven om in een zo’n keten en telkens neemt de laatst omgevallene dat zijn voorganger kwalijk (op zich niet eens heel onbegrijpelijk vanuit diens perspectief). Het gaat echter altijd onvermijdelijk van groot naar klein en des te kleiner, des te geringer ook de overlevingsmogelijkheden van een bedrijf. Als er al iets te redden valt, dan niet zonder crediteurensanering en/of beperkte doorstart in een andere B.V.
Daarmee komen we bij een ander gebouw met een slechte reuk: het sterfhuis. De opgelopen verliezen en de onbetaald gebleven schuldeisers blijven achter in de ruïne van de oude B.V. Binnen een nieuwe B.V. wordt een (hopelijk) levensvaatbare doorstart gemaakt in afgeslankte vorm. Niet leuk voor wie geheel of gedeelte onbetaald achterblijft, maar wel positief voor het gedeelte dat men wel nog betaald krijgt, alsmede voor werknemers en voor leveranciers die in de toekomst nog een stuk terug kunnen verdienen.
Hoewel schuldeisers weinig waardering voor dit soort acties plegen op te brengen, verloopt zoiets meestal heel transparant en veelal noodgedwongen in nauwe samenwerking met de bank en de belastingdienst (die daarbij gebruik maken van hun sterke positie). Ook wordt de directeur- groot aandeelhouder in dat soort zaken prive meestal door de bank en de belastingdienst financieel stevig uitgekleed.
Vooral kleinere bedrijven en ondernemers hebben daar weinig in te kiezen of te willen. Het alternatief is immers een totaal faillissement, met veel meer schade en geen doorstartmogelijkheden. Een sterfhuisconstructie zoals hiervoor omschreven, dempt nog enigszins het verlies van de crediteuren en creëert ook vaak een vruchtbare voedingsbodem voor sterke nieuwe bedrijven, waar ook anderen weer van profiteren (de ex crediteuren vaak niet in het minst). Daarom pleit ik voor meer begrip voor een ondernemer die huis en haard verkoopt om toch nog een deel van zijn bedrijf via die weg uit het moeras te trekken, waar hij vaak tegen zijn wil en vaak ook buiten zijn schuld, is terecht gekomen. De echte stank komt immers ergens anders vandaan (en blijft daar meestal onbestraft)!
Mr. Charles Lückers
Lückers BedrijfsAdvocaten / Advocasso
FAILLIET GAAN: EEN SCHANDE?
In Amerika wordt vaak met droge ogen beweerd, dat je geen goede ondernemer kunt zijn als je niet eerst een keer failliet bent gegaan; een opvatting die natuurlijk volledig doorslaat: hoe beter de ondernemer, des te kleiner de kans dat hij failliet gaat.
Het Amerikaanse principe is echter, dat een bloeiende economie ondernemers nodig heeft die risico’s durven te nemen. Wie risico’s neemt, kan ook onderuit gaan en dat moet je iemand alsdan niet kwalijk nemen. Stilzitten is immers helemaal geen optie, want daarmee zijn hele industrieën en bedrijfstakken ten onder gegaan. De ondernemer zit continu in dat spanningsveld tussen enerzijds het moeten mijden van te grote risico’s, maar anderzijds het moeten investeren in nieuwe markten en in nieuwe producten enzovoorts. Zowel degenen die te behoudend zijn als degenen die te snel of verkeerd gegroeid zijn, kunnen omvallen. Wat te snel of verkeerd is, valt meestal slechts achteraf te bepalen. Degene die dat dan moet doen is de curator die na de faillietverklaring benoemd wordt en dan inderdaad.......... op de stoep staat.
De curator moet dan de situatie beoordelen vanuit de realiteit dat het in ieder geval mis is gegaan en dat plaatst de ondernemer al direct in een achterstandspositie. Met de wetenschap van achteraf wordt maar al te makkelijk geconcludeerd dat de ondernemer dermate fout heeft gehandeld dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor alle schulden. Vanuit een negatieve kijk op de zaak valt vaak ook makkelijk te stellen dat de ondernemer zich door bepaalde handelingen verrijkt heeft ten koste van zijn crediteuren. Daartoe worden dan vaak enkele handelingen uit het grote geheel gelicht en de hele rest van de geschiedenis vergeten. Een ondernemer die uit de problemen is proberen te komen door zich vol op acquisitie, productie en omzet te richten en daarbij zijn administratie heeft verwaarloosd, wordt ook nog eens door de wet bij voorbaat geacht een slechte ondernemer te zijn. Is die wel op orde, dan geldt als criterium voor bestuurdersaansprakelijkheid, dat de bestuurder moet gehandeld hebben zoals geen andere redelijk denkende bestuurder onder de gegeven omstandigheden gehandeld zou hebben. Dat is een hoge drempel..... en terecht!
Er is dus gelukkig nog behoorlijk wat tegengas mogelijk tegen de curator, maar zodra die op de stoep staat is, is veel terrein verloren gegaan...........................!
Mr. Charles Lückers Lückers BedrijfsAdvocaten
Wacht niet op de curator (De meeste “winst” behaal je voor zijn komst!)
Het woordje “winst” hierboven is nogal oneigenlijk te noemen. Dus is het beter te zeggen dat het verlies behoorlijk beperkt kan worden in de periode voorafgaand aan het faillissement.
We hebben het dan over verlies voor het bedrijf, voor de crediteuren, voor het personeel, voor eventuele doorstartmogelijkheden en vaak ook voor de directeur-aandeelhouder. Laatstgenoemde moet met name ook denken aan hun eventuele borgtochten bij bank en risico’s van bestuurdersaansprakelijkheid. Als het faillissement eenmaal is uitgesproken en een curator over de drempel is, ben je de regie kwijt en valt niets meer van de put te dempen. Wacht dus als bestuurder (ondernemer) niet machteloos af totdat je wordt vastgenageld binnen de vier planken van de faillissementswet.
Let wel: In het zicht van het faillissement mag heel veel niet:
- - Nieuwe schulden maken als je weet dat het bedrijf die niet kan betalen;
- - Willekeurig de ene crediteur boven de andere bevoordelen;
- - Grote bedragen aan je privé betalen;
- - Goederen aan het bedrijf onttrekken enz.
Er is echter veel wat je wel kunt doen ten behoeve van de schuldeisers en daarmee ook voor het bedrijf en jezelf:
- - Voorraden versneld afbouwen door bijvoorbeeld kortingen te geven (altijd beter dan dat het straks in de ramsj gaat);
- - Projecten versneld afmaken en de goederen uitleveren (beter dan schadeclaims vanwege het niet afmaken of leveren);
- - Arbeidscontracten zo vroeg mogelijk beëindigen en werknemers adviseren elders te solliciteren;
- - Het bedrijf gereed maken voor een doorstart na faillissement in afgeslankte vorm;
- - De schulden waarvoor je als bestuurder of aandeelhouder persoonlijk borg staat als eerste betalen (let echter op de waarschuwing hierboven!);
- - De boekhouding en jaarstukken (deponering bij de KvK!) op orde hebben;
- - Debiteuren versneld innen enz.
Als je bovenstaande zaken goed hebt geregeld (voorraden afbouwen tot en met debiteuren versneld innen) zul je daar als bestuurder/aandeelhouder over het algemeen beter van worden. En het is veelal ook beter dan eerst failliet gaan en dan een doorstart maken.
En kun je de zaak redden door alert op te treden dan is een faillissement helemaal niet nodig en kan door kan bijvoorbeeld middels een crediteurensanering en herfinanciering, al dan niet al direct in een nieuwe B.V., een faillissement vaak voorkomen worden. Per slot van rekening heeft elke crediteur meer aan een gedeeltelijke betaling plus de mogelijkheid om in de toekomst zijn verlies terug te verdienen, dan wanneer hij in een faillissement moet aansluiten achter de kosten van de curator, de preferente vorderingen van UWV en belastingdienst, de bank enzovoorts!
Kortom: gooi het roer zo vroeg mogelijk om en houdt het zo lang mogelijk stevig in handen en wacht niet bibberend in het vooronder de storm van het faillissement af. Passiviteit kan ook wanbeheer zijn!
Mr. Charles Lückers
Lückers BedrijfsAdvocaten
Heerlen en Maastricht
Vier maal zoveel schuld in faillissementen
Het aantal faillissementen is in 2011 met enkele procenten gedaald, maar de totale schuld daarin meer dan verviervoudigd! De statistieken hebben uitgewezen dat het aantal faillissementen vorig jaar licht is gedaald, maar daar staat tegenover dat die faillissementen veel harder er in hakten. Blijkbaar zijn in 2009 en 2010 vooral kleinere bedrijven failliet gegaan en volgen nu de groteren. Dat beeld komt overigens ook heel duidelijk naar voren uit mijn eigen faillissements- en saneringspraktijk. De bedrijven die failliet gaan worden steeds groter en de schulden daarin nemen angstwekkende grootten aan. Dat roept ook de vraag op (en elke curator zal zich die stellen!) of de bestuurder niet te lang is doorgegaan met schulden maken en dus eerder had moeten stoppen. Het negatieve antwoord op die vraag leidt makkelijk tot bestuurdersaansprakelijkheid! Dat geldt echter ook wanneer men te vroeg een faillissement heeft aangevraagd; wat het er absoluut niet makkelijker op maakt. Een goede stervensbegeleiding voor bedrijven is voorts niet iets waarin banken thuis zijn, noch accountants of advocaten zonder faillissementspraktijk. Mijn ervaring is dat ondernemers vaak best goed op hun eigen gezond verstand kunnen vertrouwen, mits zij daar tijdig in hun hoofd ruimte voor maken: bouw tijdig en gefaseerd af / neem geen grote opdrachten aan die men niet meer zal kunnen afmaken / bouw voorraden af / ga geen nieuwe grote schulden meer aan enz. De belangrijkste tip: kijk tijdig welk deel van het bedrijf levensvatbaar is en een doorstart zou kunnen maken. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten / Advocasso
Gratis uw bedrijfsgevens vermelden? Klik hier.
