Agenda

bedrijvengids

Luckers bedrijfsadvocaten/Advocasso incassobureau

Fraudeurs adviseren in faillissementen en betalingsproblemen.



De laatste tijd verschijnen allerlei vage bedrijven op het toneel, die bedrijven in geldnood zeggen te adviseren en aan oplossingen te helpen.


 


Wij hebben proberen na te gaan bij enkele van die bedrijven waar hun betrouwbaarheid en deskundigheid op gebaseerd is, maar daar geeft men (wijselijk?) geen antwoord op via hun websites. 


 


Het Financieel Dagblad achterhaalde bij een van die bedrijven, dat er een keiharde fraudeur achter zat. Als dekmantel gebruikt men vertrouwenwekkende namen als Stichting MKB Insolventieplan en een website onder de naam MKBschuldreductie.nl. Blijkbaar wil men suggereren verbonden te zijn aan werkgeversorganisatie MKB Nederland/Limburg.


 


Een ander bedrijf, met de naam MKB Bedrijfsadviseurs, gebruikt een vage structuur via een stichting en een moederbedrijf in Zwitserland en met daarachter personen die zich van valse naam bedienen, volgens het FD. 


 


Blijkbaar valt hier het nodige geld aan te verdienen, waarbij FD tarieven noemt van €50.000,00 tot €200.000,00 per geval. 


 


Weg blijven dus!


 


 


Heerlen / Maastricht,


Luckers Bedrijfsadvocaten


Charles Lückers



Advocaten- en incassokantoor, dat zelf als ondernemer denkt, tot oplossingen komt en zo procedures vaak kan vermijden. Specialisten op financieel- en ondernemingsrecht!


Charles Luckers: 30 jaar no nonsense advocaat voor ondernemers; snelle economische oplossingen zijn beter dan lange procedures!

Esther Loffeld: mkb-incassospecialist op advocaatnivo; effectiviteit hoeft niet ten koste van klantrelatie te gaan!

Luckers bedrijfsadvocaten/Advocasso incassobureau

Heerlen

Tempsplein 29

6417av

14055321

045.5713000

info@luckers.nl

www.luckersadvocaten.nl

11

1.000.000

De Belastingdienst wordt hard wakker (en de ondernemer ook)!

De Belastingdienst Limburg is het afgelopen jaar grondig gereorganiseerd en op menig invorderingsdossier zit inmiddels een andere behandelaar dan voorheen. Daarbij is als lijn in mijn praktijk te herkennen, dat langslepende (beter gezegd: langslapende) dossiers plotsklaps worden opgepakt middels een frontale aanval door de belastingdienst: geen waarschuwing meer, maar direct openbare verkoop van de inventaris en beslaglegging onder alle opdrachtgevers. Alhoewel tegen die handelswijze best wel wat in te brengen valt, is overleg met de belastingdienst veelal volstrekt onmogelijk of bij voorbaat kansloos. Wellicht dat nog eens iemand een kort geding tegen zo’n handelswijze zal aanspannen, maar voor een ondernemer die al direct knock-out is gegaan, biedt dat ook weinig soelaas! De belastingdienst is er zelfs niet ontvankelijk voor, dat zo’n blokkering van alle geldstromen onvermijdelijk tot het directe faillissement van het bedrijf leidt. Zelfs het argument, dat alsdan de belastingdienst voorshands niets krijgt en men moet wachten wat er uit het faillissement komt, maakt geen indruk. GROF GESCHONDEN Laat duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met bedrijven die hun betalingsverplichting ten opzichte van de belastingdienst langdurig en grof geschonden hebben en die vaak ook al eens een regeling hebben getroffen maar vervolgens niet zijn nagekomen e.d. Dát is ook primair de oorzaak van alle ellende en dat kunnen we niet aan de belastingdienst verwijten. Voor iedereen, inclusief dus voor de belastingdienst, zou het echter heel veel beter zijn wanneer de druk geleidelijk zou zijn opgevoerd. Nu blijven dossiers maanden tot een jaar liggen en rekent de ondernemer al niet meer actie van de belastingdienst. Als die dan toch komt, gebeurt dat zo onverwacht en met zo veel kracht, dat dat direct het einde van het bedrijf is, met alle gevolgen voor personeel en crediteuren (en voor de ondernemer zelf natuurlijk). Daarbij kan zich de situatie voordoen, dat een onderneming gedurende die lange periode van stilzitten door de belastingdienst langzaam uit de problemen is gekrabbeld en inmiddels wel tot afbetaling in staat is. Geen enkel bedrijf kan het echter hebben wanneer eenmaal beslag wordt gelegd onder al zijn opdrachtgevers en dus de gehele geldstroom wordt afgeknepen, dit nog los van opdrachtgevers die schrikken en elders klant worden. EIGEN INITIATIEF De les voor een ieder is dan ook dat men er niet op mag en kan vertrouwen, dat een dossier stil blijft liggen bij de belastingdienst. Wanneer men wel kan betalen valt aan te bevelen, dat men zelf daartoe het initiatief neemt en afspraken maakt met de belastingdienst. Mocht men inmiddels weer een levensvatbaar bedrijf hebben, maar niet in staat zijn om de oude schulden af te betalen, dan is een doorstart binnen een andere B.V. weliswaar weinig elegant, maar per saldo voor eenieder toch beter, inclusief voor de belastingdienst want nu kan men in de toekomst in ieder geval betalen en blijft de werkgelegenheid op peil. Charles Lückers Advocaat / Specialist Ondernemings- en Faillissementsrecht gevestigd te Heerlen en Maastricht

Stinkt een raffinaderij erger dan een sterfhuis?!

Terwijl de prijzen aan de pomp records bereiken, staat een van de grootste raffinagebedrijven in Europa op omkiepen. Petroplus is in 1993 door twee Rotterdammers begonnen en in 2005 aan een groep Amerikaanse sprinkhanen verkocht voor $200.000.000,00. Binnen een jaar werd het bedrijf door hen al weer doorverkocht voor het drie a viervoudige. De huidige eigenaren hebben Petroplus met zoveel schulden belast, dat de banken nu letterlijk de kraan dichtdraaien.

 

Het grootkapitaal heeft zijn eigen wetten, hoogst waarschijnlijk hier leidend tot faillissementen in een vijftal Europese Landen en in Nederland alleen al tot zo’n 2500 ontslagen. Daar zullen faillissementen van toeleveringsbedrijven (en de klanten daar weer van etc!) op volgen. 

Als dominostenen vallen bedrijven om in een zo’n keten en telkens neemt de laatst omgevallene dat zijn voorganger kwalijk (op zich niet eens heel onbegrijpelijk vanuit diens perspectief). Het gaat echter altijd onvermijdelijk van groot naar klein en des te kleiner, des te geringer ook de overlevingsmogelijkheden van een bedrijf. Als er al iets te redden valt, dan niet zonder crediteurensanering en/of beperkte doorstart in een andere B.V. 

Daarmee komen we bij een ander gebouw met een slechte reuk: het sterfhuis. De opgelopen verliezen en de onbetaald gebleven schuldeisers blijven achter in de ruïne van de oude B.V. Binnen een nieuwe B.V. wordt een (hopelijk) levensvaatbare doorstart gemaakt in afgeslankte vorm. Niet leuk voor wie geheel of gedeelte onbetaald achterblijft, maar wel positief voor het gedeelte dat men wel nog betaald krijgt, alsmede voor werknemers en voor leveranciers die in de toekomst nog een stuk terug kunnen verdienen. 

 

Hoewel schuldeisers weinig waardering voor dit soort acties plegen op te brengen, verloopt zoiets meestal heel transparant en veelal noodgedwongen in nauwe samenwerking met de bank en de belastingdienst (die daarbij gebruik maken van hun sterke positie). Ook wordt de directeur- groot aandeelhouder in dat soort zaken prive meestal door de bank en de belastingdienst financieel stevig uitgekleed. 

Vooral kleinere bedrijven en ondernemers hebben daar weinig in te kiezen of te willen. Het alternatief is immers een totaal faillissement, met veel meer schade en geen doorstartmogelijkheden. Een sterfhuisconstructie zoals hiervoor omschreven, dempt nog enigszins het verlies van de crediteuren en creëert ook vaak een vruchtbare voedingsbodem voor sterke nieuwe bedrijven, waar ook anderen weer van profiteren (de ex crediteuren vaak niet in het minst). Daarom pleit ik voor meer begrip voor een ondernemer die huis en haard verkoopt om toch nog een deel van zijn bedrijf via die weg uit het moeras te trekken, waar hij vaak tegen zijn wil en vaak ook buiten zijn schuld, is terecht gekomen.  De echte stank komt immers ergens anders vandaan (en blijft daar meestal onbestraft)!

Mr. Charles Lückers

Lückers BedrijfsAdvocaten / Advocasso

 

FAILLIET GAAN: EEN SCHANDE?

In Amerika wordt vaak met droge ogen beweerd, dat je geen goede ondernemer kunt zijn als je niet eerst een keer failliet bent gegaan; een opvatting die natuurlijk volledig doorslaat: hoe beter de ondernemer, des te kleiner de kans dat hij failliet gaat.

 

Het Amerikaanse principe is echter, dat een bloeiende economie ondernemers nodig heeft die risico’s durven te nemen. Wie risico’s neemt, kan ook onderuit gaan en dat moet je iemand alsdan niet kwalijk nemen. Stilzitten is immers helemaal geen optie, want daarmee zijn hele industrieën en bedrijfstakken ten onder gegaan. De ondernemer zit continu in dat spanningsveld tussen enerzijds het moeten mijden van te grote risico’s, maar anderzijds het moeten investeren in nieuwe markten en in nieuwe producten enzovoorts. Zowel degenen die te behoudend zijn als degenen die te snel of verkeerd gegroeid zijn, kunnen omvallen. Wat te snel of verkeerd is, valt meestal slechts achteraf te bepalen. Degene die dat dan moet doen is de curator die na de faillietverklaring benoemd wordt en dan inderdaad.......... op de stoep staat.

De curator moet dan de situatie beoordelen vanuit de realiteit dat het in ieder geval mis is gegaan en dat plaatst de ondernemer al direct in een achterstandspositie. Met de wetenschap van achteraf wordt maar al te makkelijk geconcludeerd dat de ondernemer dermate fout heeft gehandeld dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor alle schulden. Vanuit een negatieve kijk op de zaak valt vaak ook makkelijk te stellen dat de ondernemer zich door bepaalde handelingen verrijkt heeft ten koste van zijn crediteuren. Daartoe worden dan vaak enkele handelingen uit het grote geheel gelicht en de hele rest van de geschiedenis vergeten. Een ondernemer die uit de problemen is proberen te komen door zich vol op acquisitie, productie en omzet te richten en daarbij zijn administratie heeft verwaarloosd, wordt ook nog eens door de wet bij voorbaat geacht een slechte ondernemer te zijn. Is die wel op orde, dan geldt als criterium voor bestuurdersaansprakelijkheid, dat de bestuurder moet gehandeld hebben zoals geen andere redelijk denkende bestuurder onder de gegeven omstandigheden gehandeld zou hebben. Dat is een hoge drempel..... en terecht!

Er is dus gelukkig nog behoorlijk wat tegengas mogelijk tegen de curator, maar zodra die op de stoep staat is, is veel terrein verloren gegaan...........................!

Mr. Charles Lückers Lückers BedrijfsAdvocaten   

 

Wacht niet op de curator (De meeste “winst” behaal je voor zijn komst!)

Het woordje “winst” hierboven is nogal oneigenlijk te noemen. Dus is het beter te zeggen dat het verlies behoorlijk beperkt kan worden in de periode voorafgaand aan het faillissement.

 

We hebben het dan over verlies voor het bedrijf, voor de crediteuren, voor het personeel, voor eventuele doorstartmogelijkheden en vaak ook voor de directeur-aandeelhouder. Laatstgenoemde moet met name ook denken aan hun eventuele borgtochten bij bank en risico’s van bestuurdersaansprakelijkheid. Als het faillissement eenmaal is uitgesproken en een curator over de drempel is, ben je de regie kwijt en valt niets meer van de put te dempen. Wacht dus als bestuurder (ondernemer) niet machteloos af totdat je wordt vastgenageld binnen de vier planken van de faillissementswet.

Let wel: In het zicht van het faillissement mag heel veel niet:

  • - Nieuwe schulden maken als je weet dat het bedrijf die niet kan betalen;
  • - Willekeurig de ene crediteur boven de andere bevoordelen;
  • - Grote bedragen aan je privé betalen;
  • - Goederen aan het bedrijf onttrekken enz.

Er is echter veel wat je wel kunt doen ten behoeve van de schuldeisers en daarmee ook voor het bedrijf en jezelf:

  • - Voorraden versneld afbouwen door bijvoorbeeld kortingen te geven (altijd beter dan dat het straks in de ramsj gaat);
  • - Projecten versneld afmaken en de goederen uitleveren (beter dan schadeclaims vanwege het niet afmaken of leveren);
  • - Arbeidscontracten zo vroeg mogelijk beëindigen en werknemers adviseren elders te solliciteren;
  • - Het bedrijf gereed maken voor een doorstart na faillissement in afgeslankte vorm;
  • - De schulden waarvoor je als bestuurder of aandeelhouder persoonlijk borg staat als eerste betalen (let echter op de waarschuwing hierboven!);
  • - De boekhouding en jaarstukken (deponering bij de KvK!) op orde hebben;
  • - Debiteuren versneld innen enz.

Als je bovenstaande zaken goed hebt geregeld (voorraden afbouwen tot en met debiteuren versneld innen) zul je daar als bestuurder/aandeelhouder over het algemeen beter van worden. En het is veelal ook beter dan eerst failliet gaan en dan een doorstart maken. 

En kun je de zaak redden door alert op te treden dan is een faillissement helemaal niet nodig en kan door kan bijvoorbeeld middels een crediteurensanering en herfinanciering, al dan niet al direct in een nieuwe B.V., een faillissement vaak voorkomen worden. Per slot van rekening heeft elke crediteur meer aan een gedeeltelijke betaling plus de mogelijkheid om in de toekomst zijn verlies terug te verdienen, dan wanneer hij in een faillissement moet aansluiten achter de kosten van de curator, de preferente vorderingen van UWV en belastingdienst, de bank enzovoorts!

 

Kortom: gooi het roer zo vroeg mogelijk om en houdt het zo lang mogelijk stevig in handen en wacht niet bibberend in het vooronder de storm van het faillissement af. Passiviteit kan ook wanbeheer zijn! 

Mr. Charles Lückers

Lückers BedrijfsAdvocaten

Heerlen en Maastricht

 

 

Vier maal zoveel schuld in faillissementen

Het aantal faillissementen is in 2011 met enkele procenten gedaald, maar de totale schuld daarin meer dan verviervoudigd! De statistieken hebben uitgewezen dat het aantal faillissementen vorig jaar licht is gedaald, maar daar staat tegenover dat die faillissementen veel harder er in hakten. Blijkbaar zijn in 2009 en 2010 vooral kleinere bedrijven failliet gegaan en volgen nu de groteren. Dat beeld komt overigens ook heel duidelijk naar voren uit mijn eigen faillissements- en saneringspraktijk. De bedrijven die failliet gaan worden steeds groter en de schulden daarin nemen angstwekkende grootten aan. Dat roept ook de vraag op (en elke curator zal zich die stellen!) of de bestuurder niet te lang is doorgegaan met schulden maken en dus eerder had moeten stoppen. Het negatieve antwoord op die vraag leidt makkelijk tot bestuurdersaansprakelijkheid! Dat geldt echter ook wanneer men te vroeg een faillissement heeft aangevraagd; wat het er absoluut niet makkelijker op maakt. Een goede stervensbegeleiding voor bedrijven is voorts niet iets waarin banken thuis zijn, noch accountants of advocaten zonder faillissementspraktijk. Mijn ervaring is dat ondernemers vaak best goed op hun eigen gezond verstand kunnen vertrouwen, mits zij daar tijdig in hun hoofd ruimte voor maken: bouw tijdig en gefaseerd af / neem geen grote opdrachten aan die men niet meer zal kunnen afmaken / bouw voorraden af / ga geen nieuwe grote schulden meer aan enz. De belangrijkste tip: kijk tijdig welk deel van het bedrijf levensvatbaar is en een doorstart zou kunnen maken. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten / Advocasso

Het verpandingsverbod: een sluipmoordenaar voor het MKB

Zonder dat daar in feite een goede reden voor is aan te geven, zien we in de praktijk steeds meer dat bedrijven, en vooral aannemers en grote ondernemingen, in hun contracten en algemene voorwaarden een verpandingsverbod opnemen.

Limburg scoort veel slechter met faillissementen

Stijging aantal faillissementen in Limburg in tweede kwartaal met 31% een stuk hoger dan landelijk (25%) De meest recente cijfers van Dun & Bradstreet laat zien hoe desastreus met name de bouw- en woningmarkt eraan toe is, met zelfs een stijging landelijk van 70% ten opzichte van een jaar geleden. Het aantal faillissementen in de industrie steeg met bijna 50%. Over de rest van het jaar wordt zelfs nóg een lichte stijging van het aantal faillissementen verwacht, zodat we voorlopig nog duidelijk niet uit de crisis zijn. Landelijk steeg het aantal faillissementen met 25%, zodat Limburg daar negatief bij afstak. De lijsten die ik zelf bijhoud met de faillissementen van de rechtbank Maastricht bevestigen het beeld van de bouwbranche en daarnaast ook de slechte situatie in transport, horeca en detailhandel in Zuid-Limburg. Nieuwkomers op de Limburgse faillissementen zijn vastgoedbeleggers, makelaars en financiële dienstverleners, zoals recentelijk Ernens en Bonnema. De vooral in Limburg en dan met name in Parkstad op slot zittende vastgoedmarkt komt daarin tot uiting. Zo is ook het aantal onroerend-goedakten in de eerste helft 2012 nog eens met 23% gedaald ten opzichte van dezelfde periode in 2011, hetgeen al het derde opeenvolgend jaar was van sterk teruggelopen inkomsten voor notarissen. Failliete notarissen zijn overigens in Limburg nog niet gesignaleerd. Naast dat de Broederschap van Notarissen goed waakt over de financiële gegoedheid van notariskantoren, hebben vooral ook de oudere notarissen nog behoorlijk wat vet op hun ribben uit de periode tot en met 2008. Faillissementen in die hoek vallen dan ook nog niet te verwachten, dit dus in tegenstelling tot de makelaardij, hypotheekverstrekkers en alle anderen die met bakstenen te maken hebben. Heerlen / Maastricht, 19 juli 2012

Een notaris failliet, hoe kan dat?

Op 19 juli schreef ik over de stijging van de faillissementen in Limburg en dan met name in het onroerend goed. Ik besloot met de op dat moment nog juiste stelling dat er in Limburg geen notarissen failliet waren gegaan. Dat werd echter na enkele dagen achterhaald door het faillissement van notaris Wolfs in Bunde. Hoe kan het zo ver komen bij een notaris? Notarissen gooien het zelf op de groei van het aantal notarissen van 1980 tot nu, maar die groei is in Limburg al vele jaren geleden gestopt en zelfs omgeslagen in een lichte krimp. Het inzakken van de onroerend goed markt – en dan met name weer in Limburg en zeer zeker in Parkstad- weegt wel heel zwaar. Door teruglopende bedrijvigheid is er bovendien ook minder werk op het gebied van oprichting van B.V.’s e.d. Dat alles klopt. Als grootste boosdoener wijzen notarissen daarnaast vooral op de vrije markt, prijsconcurrentie en daardoor sterk gedaalde tarieven. Dat is inderdaad allemaal objectief aantoonbaar, maar een vrije markt en concurrentie leveren in andere bedrijfstakken nu juist betere producten en hogere winsten op, al is het maar omdat men gedwongen wordt om efficiënter te werken, goedkoper te produceren en nieuwe producten te ontwikkelen. Daar bespeur ik bij notarissen nog heel weinig van. Vroeger moest elke notariële akte met de hand gemaakt worden en moest op allerlei plaatsen naar informatie worden gezocht, die dan weer zorgvuldig in de akte gecombineerd moest worden. Tegenwoordig zit elke akte als model in de computer en zijn er programma’s die namen, adressen en bedragen feilloos op de juiste plaats invoeren. Gegevens uit het handelsregister en kadaster zijn met één druk op de knop op te vragen en in te voegen. Voor dat alles is zeker geen notaris nodig, maar kan volledig door een administratieve kracht worden uitgevoerd. Een notaris heeft dan alleen nog de eindcontrole en ondertekening met partijen te doen. Desondanks worden voor dat soort simpele en bijna volledig standaard werkzaamheden nog bedragen van vele honderden tot duizenden euro’s gevraagd en gekregen. Met die prijsdruk valt het dus wel mee en wie hier geen winst op maakt, heeft dus zijn productieproces niet op orde: teveel handelingen door teveel personeelsleden en dus te hoge kosten! Een feit is voorts, dat notarissen platgezegd het geld tot vijf jaar geleden zo makkelijk verdienden, dat ze totaal niet investeerden in service en klantvriendelijkheid. Ook nu nog hebben talloze notariskantoren tot 09.00 uur het antwoordapparaat aan staan en vervolgens in de lunchpauze nog eens één tot twee uur en vervolgens ook weer vanaf 17.00 uur. Ik heb het meegemaakt dat ik bekenden bij een notaris op de stoep zag staan enkele minuten voor half 9. Ze hadden echter pas om half 9 een afspraak en werden ook niet eerder binnengelaten, terwijl er wel personeel van het notariskantoor aanwezig was. Nu er minder aktes zijn op te maken door notarissen, zouden ze ook geld kunnen verdienen door adviezen te gaan geven op terreinen waarin ze goed zijn. Notarissen roepen ook dat ze dat doen en laatst heb ik dus eens de mening gevraagd van een notaris over een inhoudelijk juridisch probleem.  Er zit immers ontegenzeggelijk veel kennis en ervaring bij notarissen. Als antwoord kreeg ik echter dat de notaris op basis van die vraag geen akte kon opmaken. Toen ik hem er fijntjes op wees dat dat ook niet mijn bedoeling was, maar dat ik een beroep deed op zijn specialistische kennis, kreeg ik als antwoord: dat ik daarvoor maar naar de rechter moest gaan.  Tja, dan kan het natuurlijk toch wel eens mis gaan……….! Gelukkig zijn er echter ook veel notarissen die dat alles steeds beter onder de knie krijgen en de markt doet dus gewoon zijn werk: goede notarissen met een optimale service zullen een goede boterham blijven verdienen en de slechte vallen af; niets bijzonders dus! Heerlen / Maastricht,  9 augustus 2012 Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

(Niet-) failliete notarissen Deel II

Mijn vorige artikel naar aanleiding van het faillissement van notaris Wolfs in Bunde heeft behoorlijk wat reacties opgeleverd, zoals te verwachten viel van uitermate pissig, tot notarissen die het er helemaal mee eens waren. Afgelopen zaterdag pakte de voorzitter van de notarissen in Nederland groot uit in de Telegraaf met een huilartikel over notarissen die met honderden zouden dreigen kopje onder te gaan en die vaak zouden moeten werken voor minder dan € 35,00 per uur. Dat zou betekenen, dat men voor een eenvoudige akte waarvoor men € 1.000,00 ontvangt, bijna 30 uur gewerkt zou hebben. Met de huidige automatiseringsondersteuning, van tekstverwerken tot en met tot heel makkelijk raadpleegbare openbare en juridische bronnen, heeft men dan zijn organisatie gewoon niet op orde! Als het om advieswerk gaat, zijn ook in Limburg tarieven van € 150,00 tot € 300,00 gangbaar, naargelang het belang van de zaak en de mate van specialisme. In de Randstad zijn tweemaal zo hoge tarieven gangbaar. Zelfs als gespecialiseerde advocaat doe ik vaker een beroep op een notaris om mij op bepaalde aspecten te adviseren; per slot van rekening zit er heel veel specialistische kennis en ervaring bij het notariaat. Daarvoor hoef je vaak helemaal niet ver te gaan. Mijn directe buurman notaris Knops is gespecialiseerd in onroerend goed constructies en zijn kantoorgenoot Wolfs (niet te verwarren met zijn failliete naamgenoot uit Bunde) in vennootschapsrecht. Tweehonderd meter verderop vind ik op dat terrein zelfs de grootste specialist van Zuid Nederland in de persoon van notaris Zeestraten. Je hoeft daar dus helemaal niet ver voor te gaan en dat geldt ook elders in Limburg. Ook voor advieswerk geldt echter, dat dit gericht moet zijn op de vraag en het belang van de klant. Veel notarissen vraag ik helemaal niets meer, omdat ze elke vraag vertalen naar hun eigen referentiekader en het opstellen van een akte, terwijl het vaak juist om een advies gaat waar de klant wat aan heeft. Daarbij hoor ik nog te vaak: “dat is niet gebruikelijk” of “dat zal ik navragen bij het wetenschappelijk bureau van de notarissen”. Het gaat mij er niet om wat gebruikelijk is, maar  om wat goed is. Als ik met een notaris aan tafel zit om aan een ingewikkeld geval te werken, dan wil ik dat hij over voldoende parate kennis beschikt en we niet op elk deeltje dagen moeten wachten op een advies van een bureau. Dat vergt dus studie en het bijhouden van vakliteratuur en rechtspraak. Dat kan overigens niet op alle gebieden en een notaris die alleen een praktijk voert en niet in de gelegenheid is om zich te specialiseren, die zal meer een huisartsenrol hebben dan die van een specialist op een groter kantoor. Overigens is er niets mis met een huisartsenfunctie, maar dan moet zo’n notaris evenals zijn medische collega moeilijke gevallen doorverwijzen en niet zelf doen, want dat schaadt het vertrouwen in het notariaat. Aansluiting bij een groep van notarissen zou ook een oplossing zijn. Terug naar de tarieven en kosten: het hoeft niet altijd duur en moeilijk. Iemand in Limburg die dat goed begrepen heeft is de Valkenburgse notaris Schutgens. Hij heeft zijn kantoor samengevoegd met behoorlijk wat andere en als een modern bedrijf georganiseerd in een frontoffice (de lokale vestigingen) en een grote backoffice waar alle kennis aanwezig is en het werk wordt uitgevoerd. Klanten worden er op verschillende kostenniveaus bediend, alnaargelang de behoefte van de klant (en niet die van de notaris!). Het kan dus wel, maar haal die telefoonbeantwoorder van uit het stopcontact voor men ook maar ooit de woorden service en klantvriendelijkheid in de mond durft te nemen!  Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

De toezichthouders van Servatius: de minister speelt het hard
60 miljoen euro verloor woningcorporatie Servatius op de niet doorgegane -maar wel al begonnen bouw- van de Campus in Maastricht. De voormalige directeur had dat grotendeels in zijn eentje doorgedreven, terwijl er voor het honderden miljoenen kostende project helemaal geen geld was, dit nog los van de vraag of een dergelijk project wel paste binnen de doelstelling van de sociale woningbouw. Nu is het gelukkige nog altijd niet zo, dat een directeur geen fouten mag maken of dat hij bij elke fout persoonlijk aansprakelijk zou zijn. Nog verder weg ligt de aansprakelijkheid van toezichthouders en commissarissen. Zoals overal ligt echter ergens een grens. Een uitgave van meer dan 200 miljoen euro waarvoor je geen geld hebt, is enkele grenzen te ver. Dat geldt als dermate onbehoorlijk, dat een bestuurder daar persoonlijk op aangesproken kan worden, of hij er nu zelf beter van is geworden of niet. Redelijk uniek in dit geval is, dat ook de toezichthouders aansprakelijk worden gesteld, maar dat past helemaal binnen het criterium dat uiteindelijk overal ergens een grens getrokken moet worden: zij hadden het als toezichthouders nooit zo ver mogen laten komen. Het is natuurlijk goed dat er toezichthouders zijn en ons maatschappelijk bestel is ook sterk ingericht op inzet van dit soort (semi-)buitenstaanders. Er moet ook zeker geen heksenjacht komen, want we hebben ze veel te hard nodig. Er hoeft in zijn algemeenheid ook zeker niet getwijfeld te worden aan de goede bedoelingen van de toezichthouders. Deze zullen zich echter wel moeten realiseren, dat er ten aanzien van maatschappelijke belangen geen sprake kan zijn van vrijblijvendheid. Een toezichthouder hoeft de directeur niet op al zijn stappen te controleren; wel moet hij de grote lijnen bewaken en anders moet hij zo’n taak niet op zich nemen. Hij mag het niet louter doen om vriendjes in de politiek te steunen, voor de status, nog meer bestuursfuncties als kralen aan elkaar te rijgen (en straks een nog dikker lintje van de Koningin te krijgen), noch om er zelf beter van te worden enz. Hij moet er zitten om een specifiek stukje algemeen belang te dienen, op een zekere afstand en alles in redelijkheid, maar hij mag niet slapen en al helemaal niet misstanden toe dekken. Wat dat betreft gaat er hopelijk van “Servatius” een goed signaal uit aan alle bestuurders die er om andere redenen en met een andere achtergrond zitten dan voor het maatschappelijk belang en om een stuk toegevoegde kennis en ervaring te leveren. En nogmaals: geen enkele toezichthouder die ook maar een beetje oplet, hoeft bang te zijn voor een schadeclaim tegen hem. Het valt overigens nog maar af te wachten of de verwijten tegen elke individuele toezichthouder terecht zijn. Evenmin mogen we uit het oog verliezen dat toezichthouders heel nuttig werk verrichten. Het gevolg van de affaire Servatius is wel hopelijk, dat we alertere toezichthouders krijgen, die allen puur werken vanuit een zuivere maatschappelijke bedoeling en niet dat juist de goede gaan afhaken! Heerlen / Maastricht, Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

Het gevaar van kleine advocatenkantoren……
De baas van de Nederlandse Orde van Advocaten uitte recent zijn bezorgdheid over de toename van het aantal eenmanszaken in de advocatuur (inmiddels meer dan 50% van  alle kantoren). Hij vreest dat aldaar “een achterblijvende kwaliteit te laat ontdekt wordt”. Wie alleen werkt mist de bijsturing en controle van een beroepsgenoot, kan niet snel even klankborden, niet even snel iets laten controleren e.d. Dat is niet alleen verdomde moeilijk, maar het is ook absoluut onmogelijk om als eenling het hele recht te bestrijken. Overigens geldt dat ook voor de grotere kantoren (en dat zijn er nog al wat!) waar toch elke advocaat alle soorten zaken doet en men zonder enig onderling specialisme langs elkaar heen werkt. De kritiek had daarom niet alleen op de eenmanszaken mogen slaan. Bovendien kan men best eenling zijn, maar dan ook strak gespecialiseerd op een specifiek rechtsterrein. Kleine (vaak beginnende) advocatenkantoren moeten echter vaak alles aannemen om voldoende omzet te hebben en doen daarom alles zelf. Zo een advocaat functioneert als een huisarts, maar kan daar zeker niet mee vergeleken worden. Een huisarts verwijst zijn patiënt direct door naar een specialist als het te moeilijk wordt en bijvoorbeeld naar therapeuten voor behandeling. Die specialisten en therapeuten  vervullen hun eigen taken en rapporteren dat aan de huisarts, die verder gewoon weer de relatie met zijn patiënt onderhoudt. In de advocatuur  werkt dat echter niet, want de advocaat die zijn cliënt doorstuurt naar een gespecialiseerde collega, loopt het grote risico die klant kwijt te zijn. De advocatenwereld is anders gestructureerd dan de medische, op dit punt zelfs kortzichtiger. De angst van kleine advocatenkantoren om klanten te verliezen is dus zeker niet ten onrechte. Anderzijds blijft het de vraag in hoeverre ze hun eigen belang mogen laten gaan boven dat van de klant. Als beroepsgroep kan de advocatuur zich niet permitteren die vraag te negeren en is “de baas” terecht ongerust. Heerlen / Maastricht,  Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

Grote advocatenkantoren: beter dan kleine?
Vorige week belichtte ik op deze plaats het gevaar van eenmanskantoren, dit naar aanleiding van door de Deken van de Nederlandse Orde van Advocaten geuite twijfel over de kwaliteit daarvan. De vraag dient zich dan ook direct aan of men als klant beter af is bij het andere uiterste: de hele grote advocatenkantoren, veelal aan de Zuidas te Amsterdam gevestigd. Ik zal ook maar direct mijn antwoord geven: nee, behoudens wanneer men DSM heet of van gelijke grote is en het om internationale transacties of belangen van tientallen miljoenen gaat. Zo niet, dan is het mijn advies om bij die kantoren weg te blijven. Dat heeft niet eens zo zeer te maken met het feit dat aldaar uurtarieven tussen de € 500,00 en € 1.000,00 voor partners worden geteld en al snel € 250,00 voor een beginnend stagiairetje, maar vooral vanwege de fixatie van dat soort organisaties op kortetermijnwinst. Kleine advocatenkantoren leven dankzij de gratie van de tevreden klant die altijd terugkomt en die mond tot mond reclame maakt voor zijn advocaat. Op grote kantoren worden de advocaten slechts afgerekend op de omzet die ze maken. Of een klant terug komt, is voor de behandelend advocaat totaal niet van belang: hij wordt slechts afgerekend op zijn recente omzet. Hij zal dus uit elke opdracht het maximale aan omzet peuren, daar waar op een klein advocatenkantoor de klant juist in bescherming wordt genomen en de kosten zoveel als mogelijk gedrukt worden (als het goed is). Men ziet te vaak dat op die grote kantoren een geschil wordt opgeblazen tot enorme proporties en men nauwelijks tot niet er op uit is om de zaken snel en goedkoop tot de beste oplossing voor de klant te brengen. Ik zal binnenkort eens dieper ingaan op het verdienmodel van de grote advocatenkantoren. Heerlen / Maastricht, Lückers Bedrijfsadvocaten Charles Lückers

Het meest onbetrouwbare is ………de overheid!
De meest onberekenbare partner in het zakelijke verkeer is zondermeer de overheid. Wethouders (en andere bestuurders) worden opgevolgd door anderen, die niet weten wat hun voorgangers gedaan hebben, dan wel zich daar niet aan gehouden achten of er juist vanwege een andere politieke kleur met opzet tegen in gaan. Je hebt wethouders die gewoon de wet negeren. In andere gevallen weigeren ambtenaren botweg om te doen wat hun wethouder zegt en hebben hun eigen koninkrijkjes. De ene wethouder bemoeit zich vaak met het terrein van de andere en neemt beslissingen die keihard tegen het beleid van de ander ingaan of ze werken juist volledig langs elkaar heen enz. enz. Vaak is er helaas ook ronduit sprake van ondeskundigheid, dit allereerst als gevolg van het systeem van voorkeurstemmen. Vroeger werden fracties opgebouwd uit deels populaire stemmentrekkers en deels deskundigen. Die laatste categorie wordt echter tegenwoordig veelal weggeduwd door allerlei populaire nitwits. Dat gebrek aan kwaliteit sijpelt sterk door in het hele overheidsapparaat Één overheidsdienst vormde daar echter altijd naar mijn ervaring een positieve uitzondering op: de belastingdienst. Vanuit mijn werk als curator en als advocaat bij het saneren van bedrijven, heb ik met name altijd veel van doen met de belastingontvangers (tegenwoordig genoemd: invorderaars). Een afspraak met hen werd altijd door hen nagekomen. Zij waren bij uitstek deskundig en ervaren (en gelukkig vooral het oudere deel nog steeds). Inmiddels is de belastingdienst echter ronduit kapot gereorganiseerd. Veel specifieke deskundigheid, zoals branchekennis, gaat verloren. Dossiers zijn in de loop der jaren gerouleerd over kantoren in Roermond, Maastricht, Heerlen en Venlo. Ik zie dossiers opeens opduiken bij invorderaars die dat werk vroeger nooit deden en van toeten noch blazen weten. Heel ernstig wordt het wanneer die jonge gasten dan ook nog eens doodleuk verklaren geen boodschap te hebben aan de in het verleden gemaakte afspraken en hun veel ervarenere collega’s ronduit af vallen. Helaas heb ik dat in de praktijk moeten ervaren en ik ben de enige niet. Een ander kwalijk punt is, dat dossiers van bedrijven in het uiterste zuiden van Limburg opeens in Roermond of zelfs Venlo worden behandeld en dat de dossierbehandelaars bij problemen vinden dat de belastingplichtige maar naar hen toe moet komen. Niet elke verandering is een verbetering…………… Heerlen / Maastricht, Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

Kredietopzegging door de Deutsche Bank: weigeren!
Er zijn tijden geweest dat banken de meest eerbiedwaardige en fatsoenlijke bedrijven in ons land waren. De (heel) oude lezers van Wij Limburg zullen zich dat nog kunnen herinneren. Sinds de oliecrisis in de jaren zeventig werden de banken echter een stuk harder. In de jacht op steeds hogere (miljarden) winsten en hogere (miljoenen) bonussen voor de directie, werden ook de restanten van die oude principes eind vorige eeuw geheel verlaten. Op zijn best gezegd handelen banken nu gewoon als alle andere bedrijven. Dat doet echter geen recht aan hun bijzondere positie en met name niet aan de grote afhankelijkheid van financiering in het bedrijfsleven; nota bene een afhankelijkheid die de banken met tientallenjaren ruime kredietverlening in de hand hebben gewerkt! Op zich is een financieringsovereenkomst opzegbaar, net als elk ander contract voor onbepaalde tijd. Dat geldt dus bijvoorbeeld voor een rekening-courant krediet bij de bank, maar niet voor een lening die voor bepaalde tijd is aangegaan. Die laatste kan de bank niet tussentijds opzeggen (!); de rekening-courant verhoudingen wel. Bij opzegging van een contract dient men echter te allen tijde ook de belangen van de contractspartij (de klant van de bank dus) in acht te nemen. Met name wanneer er is sprake is van een langdurige relatie, dient de bank allereerst een heel ruime termijn te nemen. Op zich doet de Deutsche Bank dat wel door de kredietopzeggingen een half jaar van te voren aan te kondigen. Als er echter sprake is van een onevenredige schade bij de klant, dan zal die termijn echter toch te kort zijn. Met name is dat het geval wanneer zo snel geen financiering elders verkregen kan worden. Waarschijnlijk gaat zich die situatie hier voor doen. Het gaat immers om maar liefst 16.000 kleine bedrijven en 2.000 particulieren. Als Rabo, ABN Amro en ING die al willen en kunnen overnemen, dan zal dat waarschijnlijk niet allemaal tegelijk kunnen. Met zekerheid kan voorts gesteld worden, dat de zwakkere bedrijven en de probleembranches zeker geen nieuw krediet zullen krijgen. Juist de bedrijven die het het hardste nodig hebben vallen dan dus uit de boot. Nadat eerst de dealer de junk verslaafd heeft gemaakt aan krediet, wordt hem dat plots onthouden. Gelukkig gelden in het financiële verkeer toch andere normen dan op straat. Met name banken hebben een hoge zorgvuldigheidsnorm in acht te nemen, passend bij de situatie die ze zelf mede gecreëerd hebben en ook passend binnen de vertrouwensrelatie. Die normen kunnen desnoods via de rechter afgedwongen worden. Dat geldt ook voor onredelijke tariefsverhogingen en andere indirecte pogingen om de klant weg te pesten. Een andere mogelijkheid is om ervoor te zorgen dat op de einddatum het krediet op de maximale hoogte staat en het surplus aan financiële middelen elders onder te brengen. Dan moet de bank gaan procederen en dat is natuurlijk ook weer een extra drempel voor de bank. De vraag of dat mag en ethisch wel verantwoord is, laat ik heel bewust in het midden, maar ik wijs wel op een parallel met het strafrecht: niemand is verplicht om aan zijn eigen doodvonnis mee te werken. Ik voeg daar nog aan toe: zeker wanneer men onschuldig is! Heerlen / Maastricht, Mr. Charles Lückers Lückers Bedrijfsadvocaten

Deutsche Bank deel 2 Als de bank je krediet opzegt, betaal jij een boete......?!
In de normale zakenwereld moet je een schadevergoeding of boete betalen als je voortijdig van een contract af wil. Als de Deutsche Bank echter van jou af wil (terwijl je die bank nota bene zelf nooit gekozen hebt en gewoon vroeger ABN AMRO Bank klant was, maar gedwongen werd overgenomen), dan zou je ook nog eens een boeterente moeten ophoesten?!. Het gebeurt wel vaker dat banken van bepaalde klanten af willen, maar zelden zo grof als bij de Deutsche Bank, waar 18.000 bedrijven en particulieren tegelijk op straat worden gezet. Degenen die niet elders een financiering kunnen krijgen, bijvoorbeeld omdat ze in een zwakke branche zitten, mogen bij de Deutsche Bank blijven. Zij worden dan wel geconfronteerd met allerlei opslagen en boeterentes. Ze hoeven er ook niet op te rekenen dat de bank nog ooit iets extra's voor ze zal doen. Mag dat? Volgens de kleine lettertjes van de bankcontracten in principe wel. Is dat redelijk? Nee. Strookt dat met de door de bank als economisch machtige partij in acht te nemen zorgvuldigheid bij zoiets belangrijks? Nee. Heeft het zin er tegen naar de rechter te stappen? Hmmm......, hooguit als laatste middel. De financiële wereld heeft een eigen klachteninstituut: KIFID, maar daar kom je als klant er meestal heel bekaaid vanaf, of je zou al in beroep moeten gaan. Naar de gewone rechter dan? Dat valt ook tegen: de rechtspraak gaat er nog sterk van uit, dat banken honorabele instituten zijn en dat de ondernemer de verstorende factor is. Er heerst blijkbaar de opvatting, dat een bankkrediet een gunst is. Het besef dat krediet een eerste levensbehoefte is voor bedrijven, alsmede dat banken daarin een machtspositie innemen die ongezond groot is, kom je in de rechtspraak niet of nauwelijks tegen. Uiteindelijk zal dat wel verbeteren, maar voorlopig is het stappen naar de rechter niet erg aanlokkelijk. Strategische oplossingen, zoals in mijn stuk van vorige week hier aangegeven, geniet mijns inziens op dit moment de voorkeur. Banken kunnen zich ook niet meer alles permitteren en zeker niet dat straks duizenden klanten van een bank failliet zouden gaan; waarschijnlijk zal men geen enkel faillissement bij de Deutsche bank op hun konto bijgeschreven willen hebben daarom is de beste tactiek om ze voor het blok te zetten. Ik zal hier de komende weken nog op terug komen! Heerlen / Maastricht, Lückers Bedrijfsadvocaten mr Charles Lückers

Deutsche Bank: column in Wij Limburg/ Wij Noord-Holland bereikt zelfs de Tweede Kamer!
Naar aanleiding van mijn columns op Wij Limburg en Wij Noord-Holland heeft een fractie in de Tweede Kamer nadere informatie gevraagd en dat verwerkt in vragen aan minister Dijsselbloem over de Deutsche Bank. Dat gaat de goede kant uit! Helaas was de minister in zijn antwoord aan de Kamer erg terughoudend en wat mij betreft ook wel wat erg snel tevreden. Hij vond het al mooi dat de bank beloofde in individuele gevallen een redelijke oplossing te zoeken, als een bedrijf niet elders zijn lening kon onderbrengen. Dat doet echter helemaal niets af aan het probleem van de boeterentes. DB zou immers kunnen menen aan de klanten het verschil in rekening te mogen brengen tussen enerzijds de rente die de bedrijven over de resterende looptijd aan DB zou moeten betalen en anderzijds de rente waartegen DB op dit moment kan lenen. Dankzij de overdadige steun van de Europese Bank, is dat een verschil van wel 4 tot 6% op jaarbasis en dat over de gehele resterende looptijd van de lening. Bedrijven zullen echter bij de volgende bank weer normale bankrentes moeten betalen en lijden dus een aanzienlijk nadeel! In zijn antwoord en in zijn persbericht stapt de minister daar wel erg laconiek overheen. Mijn mening is en blijft, dat de bank volstrekt onredelijk handelt. DB geeft nota bene in haar brief aan haar klanten zelf aan “niet langer de geschikte bank voor u te zijn”. Als de bank tekortschiet, zoals ze hier ook zelf toegeeft, dan dient de bank degene te zijn die een boete betaalt of minimaal de schade vergoedt en niet andersom. Ik zou er dan ook voor willen vechten, dat de DB geen rentevergoeding (boete) krijgt uitbetaald, maar een eventuele hoge rente elders juist moet vergoeden. Tot slot adviseer ik om eens goed te kijken naar de destijds afgesloten leningscontracten en de algemene bankvoorwaarden uit die tijd, want die kunnen gunstiger zijn dan de voorwaarden die de DB thans hanteert. Veelal stond destijds ook in de voorwaarden, dat de bank slechts het verschil mocht rekenen tussen de rente die aan de bank betaald moet worden en de rente die men bij oversluiting naar een andere bank op dit moment zou moeten betalen. Dat maakt een enorm verschil met de berekening zoals hierboven aangegeven. Daarnaast: wie destijds een lening voor tien jaar afsloot, heeft een opslag op de rente voor een vijf jaars lening moeten betalen ad 1 a 2% per jaar. Thans blijkt men dus toch maar een vijf jaars lening te hebben gehad en dus vijf jaar lang 1 a 2% teveel betaald te hebben! Kortom, maak het de bank niet al te makkelijk door alles zomaar te pikken: er zijn verweer- en compensatiemogelijkheden genoeg! Heerlen / Maastricht, Lückers Bedrijfsadvocaten mr Charles Lückers

Gratis uw bedrijfsgevens vermelden? Klik hier.