“Wij zijn degenen die jou betalen!”
Wat bonden kunnen leren van moedige Italiaanse automonteurs: uitgesproken zijn in het maatschappelijk debat. Minder verzekeraar, meer veranderaar.
Fiat-werkers spreken Fiat- en Juventus-eigenaar Agnelli aan die geen geld heeft voor een normaal loon voor automonteurs maar wel 112 miljoen voor Cristiano Ronaldo (+ 30 miljoen salaris per jaar).
Kijken jullie mee, vrienden FNV en CNV? Vakbonden met lef zijn namelijk harder nodig dan ooit tevoren.

Bovenstaand schreef partijvoorzitter SP, Ron Meyer, vorige week op zijn Facebookpagina. Megaster Cristiano Ronaldo verkast namelijk van het Spaanse Real Madrid naar het Italiaanse Juventus. De club waar de familie Agnelli een flinke vinger in de pap heeft. Dezelfde familie is ook grondlegger van Fabbrica Italiana Automobili Torino (FIAT). Tegenwoordig FIAT-Chrysler en ook hier heeft de familie de macht. Voor de transfer moet Juventus diep in de buidel tasten, 100 miljoen euro. Een bedrag dat nog kan oplopen tot 112 miljoen. De voetballer zelf ziet jaarlijks een slordige 30 miljoen euro (netto) op zijn bankrekening bijgeschreven. De vakbond en werknemers van FIAT zijn des duivels. Zij krijgen al jarenlang geen dubbeltje erbij, sterker nog, ze moeten eerder inleveren om hun job te kunnen behouden.

Vakbond USB heeft daarom besloten om een staking te organiseren in de fabriek in het Zuid-Italiaanse Melfi. Terecht? En is de oproep van Meyer legitiem om ‘de vrienden van FNV en CNV’ te laten meekijken? Vooropgesteld dat geen mens op deze aardkloot 30 miljoen euro per jaar waard is, zal de investering in CR7 in no time terugverdiend zijn. Het aandeel Juventus steeg onmiddellijk na de aankoop van Ronaldo en ook de merchandising krijgt een boost. Maar ben je toch van mening dat dit exorbitante bedrag niet aan een speler had mogen worden uitgegeven, dan is de vraag of de staking bij FIAT of juist bij Juventus moet plaatsvinden. Daar zitten namelijk bij de thuiswedstrijden in Turijn dik 40.000 fans op de tribunes. Maar ik denk dat daar niemand zal thuisblijven, sterker nog, de run op een seizoenskaart zal alleen maar toenemen.

Is een staking 1.000 kilometer zuidelijker in de FIAT-fabriek van Melfi dan de juiste zet? Ik heb er mijn twijfels over. Dichter bij huis hebben we het meegemaakt met de staking in het openbaar vervoer. Wie is de pineut? De reiziger en niet de bazen van bus, tram en trein. Waarom niet blijven rijden en de reizigers niet laten betalen. Dan tref je de vervoersbedrijven letterlijk in de beurs.

Stakingsrecht is een groot recht, maar zet het wel op de juiste manier in, zodat de juiste partij ‘getroffen wordt’.

Maurice van der Linden