De waarde van het kerstpakket

Een van de meest gewaardeerde momenten voor een werknemer is misschien wel het overhandigd krijgen van het kerstpakket door je werkgever. Een toespraak, voorafgaand aan een gezamenlijk kerstontbijtje of een borrel. Het jaar wordt nog een keer doorgenomen en het vooruitzicht van een paar vrije dagen maken het dragen van het pakket naar de auto, trein of bus tot een triomftocht. Ik hoor erbij! Wat er in de doos zit, is helemaal niet belangrijk. Het gaat om het gevoel van waardering. Bij het uitpakken is de grote vraag: wat lust ik en wat lust ik niet? Wat kan ik gebruiken en wat past totaal niet bij de smaak van de inrichting van mijn huis? Sterker nog… ik laat het pakket altijd dicht want ik kan mijn vrouw geen groter plezier doen dan het haar laten uitpakken. Ze is Duits, werkt in Duitsland en daar kennen ze het fenomeen kerstpakket niet echt. Je krijgt wel eens een flesje wijn in de handen gestopt, maar dan houdt het ook op.

‘Ons’ kerstpakket kent een rijke geschiedenis. Zelfs Wikipedia maakt er melding van:
‘Het kerstpakket stamt uit het begin van de 19e eeuw. Het personeel dat bij het boerengezin inwoonde, mocht op tweede kerstdag naar huis om het kerstfeest met hun eigen familie te vieren. Niet alleen hadden zij dan even vrij van het werken op het land, ook kregen ze een mand mee met allerlei lekkere en nuttige zaken voor de gehele familie thuis. Dat maakte het samenzijn met Kerstmis extra feestelijk en werd ook gezien als een blijk van waardering voor het gedane werk.’

Vooral die laatste zin geeft aan hoe groot de crisis is die ‘ons’ kerstpakket vandaag de dag doormaakt. ABN AMRO maakt in navolging van vele andere bedrijven bekend dat zij het kerstpakket voor de medewerkers gaan schrappen. Hiermee bespaart de bank weliswaar 1,5 miljoen euro, maar veegt ze de blijk van waardering voor het gedane werk in één klap van tafel. Natuurlijk zullen sommigen roepen: ‘Wat wil je liever, je baan behouden of geen kerstpakket meer krijgen?” Maar als de levensvatbaarheid van een van de grootste banken van Nederland afhangt van een kerstpakket van 70 euro, wil ik daar mijn centen niet parkeren. Natuurlijk valt deze bezuiniging in een pakket van vele maatregelen die in totaal 200 miljoen euro moet opleveren. Maar of dit de juiste keuze is, betwijfel ik.

Ik heb absoluut niet zo’n palmares als de heer Zalm en zijn collega’s in de Raad van Bestuur van ABN AMRO, maar met mijn Limburgse boerenverstand zou ik denken: geef een paar euro’s minder uit aan de sponsoring van Ajax, de vijf hoofdklasseclubs in het hockey en het ABN AMRO World Tennis Tournament Rotterdam. Zet deze besparing in op de belangrijkste asset die je hebt, je eigen personeel, en ik weet zeker dat de revenuen vele malen hoger zijn.

Had ik maar de power van Jan Roos, dan zou ik een petitie opstarten om een referendum af te dwingen met de vraag: kerstpakket ja of nee?

Maurice van der Linden