Het ouderwetse schouderklopje

Ik kwam afgelopen zaterdag bij de slager. Er stond niemand achter de toonbank, wel een A4-tje op de vitrine geplakt. ‘Heden graag zelf uw vlees snijden’. “Een vroege 1 aprilgrap”, dacht ik in eerste instantie. Achter de klapdeuren die toegang geven tot de slagerij tref ik de eigenaar aan. ‘Sorry, ik heb het voorbeeld van het Rotterdams bedrijf Bynder gevolgd. Medewerkers mogen zelf bepalen hoeveel verlof ze nemen. Een experiment waarmee je als ondernemer hoopt te bereiken dat het personeel vaker op vakantie gaat en zo beter tot rust komt.”

Bovenstaand was het eerste dat in me opkwam na het lezen van alle artikelen over het geweldige experiment van het softwarebedrijf Bynder uit Rotterdam. Daar werkt het personeel wanneer het wil en kunnen mensen ongelimiteerd vakantiedagen opnemen. Ze zijn laaiend enthousiast over het experiment. “Niemand maakt er misbruik van”, zegt directeur Chris Hall die overigens hoopt dat andere bedrijven dit voorbeeld volgen.

Een ding heeft Hall zeker bereikt en dat is landelijke, wellicht zelfs internationale, free publicity voor zijn bedrijf. Het hele principe van onbeperkt verlof nemen is gebaseerd op sociale controle. Zou jij vijf weken verlof nemen als al je collega’s er in de zomer maar drie tussenuit gaan? Hebben we deze Sillicon Valley secundaire arbeidsvoorwaarden nu echt nodig om gelukkig te zijn op het werk?

Er zijn overigens nog meer bijzondere secundaire voorwaarden. Zo krijg je bij Airbnb ieder jaar 2.000 euro om mee op reis te gaan en je mag je hond mee naar het werk brengen. Je zult maar angst voor viervoeters hebben. Bij Apple en Facebook mogen vrouwelijke medewerkers op kosten van de zaak hun eicellen laten invriezen. Hiermee hopen de twee bedrijven jonge talentvolle vrouwen aan zich te binden, zonder het uitzicht op het moederschap te verliezen. En Tony’s Chocolonely betaalt de sportschoenen van het personeel om zo een gezonde leefstijl te stimuleren. Ben overigens benieuwd hoeveel medewerkers op maandag ziek thuis zitten met een in het weekend opgelopen sportblessure.

Maar als we een sigaretje gaan roken tijdens werktijd, dan breekt de hel los. Want die tijd kost de werkgever geld. Universiteit Maastricht gaat zelfs onderzoek doen of een financiële beloning rokers stimuleert om te stoppen met roken. Er is overigens nooit uitgerekend wat al dat geklets bij de koffieautomaat kost of het onderling op de hoogte brengen van de laatst gemaakte foto’s van kinderen, vakantie of nieuwe outfit.

Ik word doodmoe van de betutteling aan de ene kant en de laissez-faire bedrijfsvoering aan de andere kant. Wat is er mis met het ouderwetse schouderklopje waarin de baas je laat zien en voelen dat hij in je gelooft en je waardeert. Voor zo iemand doe ik er in ieder geval nog een schepje bovenop, daar kan geen onbeperkt verlof tegen op.

Maurice van der Linden