Schaarste leidt tot hogere prijzen. Een economische wetmatigheid die we zien bij veel producten en diensten. Huizen, kantoren, olie, banen, aardappelen, fruit. Hoe lager het aanbod, hoe hoger de prijs. Ondanks dat de broeders van de Sint-Sixtusabdij in het Belgische Westvleteren niets van deze ‘wet’ willen weten, gebeurt het toch met hun eigen gebrouwen en wereldbefaamde trappistenbier. Het bier is enkel en alleen bij de abdij te koop. En onder strikte voorwaarden. Eerst bel je een speciaal telefoonnummer van de broeders. Als je geluk hebt en een monnik aan de lijn krijgt, vertelt hij je op welke dag en tijdstip je welkom bent en wat ze die dag verkopen. Ook moet je het kenteken van de auto waarmee je komt doorgeven. Vanuit Limburg is het dan een ritje van dik 500 kilometer retour. Kom niet met een auto met een ander kenteken, want dan krijg je niks mee. Je mag per klant maar eens in de zestig dagen twee kratten van 24 flesjes kopen. Kosten per kratje: Westvleteren Blond 30 euro, Westvleteren Acht 40 euro en het befaamde Westvleteren Twaalf 45 euro.

Op de website van de Sint-Sixtusabdij valt te lezen: ‘De Trappist Westvleteren is enkel voor particulieren te koop, waarbij iedere koper zich engageert het bier niet verder te verkopen. U bent de eindverbruiker. Op het kasticket wordt vermeld dat U het bier niet in de handel mag brengen. Wij kunnen u hierop aanspreken.’

En dat laatste heeft de Limburgse supermarktketen Jan Linders geweten. De broeders zijn laaiend op het bedrijf. Die bedacht vorige week een spectaculaire actie voor hun klanten. Driehonderd kratjes oftewel 7.200 flesjes van het bijzondere bier in de schappen van de supermarkt. De prijs, net geen tien euro per flesje. Mét toestemming van de Sint-Sixtusabdij.

Die toestemming is er echter nooit geweest, zeggen de broeders die het verafschuwen dat iemand de prijs vijf keer over de kop laat gaan. Daarnaast vragen zij zich af hoe de supermarkt aan 300 kratjes is gekomen. Daar moeten dus 150 bier-stromannen en –vrouwen voor zijn ingezet. Het bier wordt immers enkel en alleen aan particulieren verkocht. Als het begrip ‘zwarte handel’ valt, reageert de grootgrutter furieus. ‘Beneden alle peil’, zegt de woordvoerster. Ze betrekken vanzelfsprekend alle producten via officiële handelspartners. Maar wie nu het bier (officieel) heeft geleverd, wil de supermarkt niet zeggen.

En daar wringt de schoen. Vertel gewoon heel eerlijk wie de officiële handelspartner is geweest, overleg de factuur en je mag je -gedeeltelijk- wassen in onschuld. Maar ik ben bang dat die factuur er niet is en ergens in de burelen van het hoofdkantoor in Bergen 150 kassabonnetjes liggen. Bonnetjes die misschien ooit wel, net als bij staatssecretaris Fred Teeven, jaren later een keer boven tafel komen. En dan weten we hoe de vork in steel zat. Of beter gezegd… het bier in de krat.

Maurice van der Linden