Zo vlak voor de verkiezingen is de salarisverhoging van ING bestuursvoorzitter Ralph Hamers een zegen voor de politieke partijen. Een salarisverhoging van 50% voor de in Simpelveld geboren topman is een schande en een stuitende arrogantie roepen ze in koor. President-commissaris Jeroen van der Veer moet worden uitgenodigd voor een hoorzitting in Den Haag. Leg dat nieuwe salaris van 3 miljoen euro maar eens uit. Gratis (extra) verkiezingsretoriek die je zo maar in de schoot wordt geworpen.

Maar wie heeft nu eigenlijk recht van spreken? In mijn ogen de politiek zeker niet. Ook al roepen ze dat de bank in 2008 nog een kapitaalinjectie van 10 miljard euro van het Rijk kreeg. Maar die is keurig in 2014 afgelost. Geen staatssteun meer, dus eigen bedrijf met eigen regels.

Maar wie heeft dan wel recht van spreken over deze salarisverhoging van 1,5 miljoen euro? In ieder geval de klanten van ING. Zij die over pakweg 10.000 euro spaargeld in de eerste twee maanden van dit jaar tussen de 80 en 100 eurocent rente mogen incasseren. Of het personeel van de bank dat in september maar liefst 1,7% loonsverhoging krijgt. Op 2.000 euro is dat toch al snel 34 euro.

Het blijft overigens fascinerend om te lezen welke argumenten en beeldspraak er bedacht worden om zo’n ongelooflijk bedrag goed te praten. Van der Veer laat weten dat Hamers op Jupiler League niveau betaald wordt, maar in de Eredivisie speelt. Ik weet niet wanneer de president-commissaris voor de laatste keer voetbal heeft gekeken, maar ik ken geen enkele speler in onze een-na hoogste voetbalklasse die 1,5 miljoen per jaar verdient. Beetje flauw, maar met dit soort beeldspraak kan ik het niet laten.

Ook stelt Van der Veer dat ‘zijn’ bank een andere bank is dan bijvoorbeeld ABN Amro of Rabobank. ING is namelijk veel meer op het buitenland gericht. En als ze geen drie miljoen op tafel leggen vinden ze geen hond voor deze baan. Want in het buitenland wordt meer betaald en verdwijnen dus alle Nederlandse kanjers in den vreemde of mijden buitenlandse kanjers ons landje als de pest.

Nog geen twee jaar geleden zag Hamers zijn salaris van 1,27 miljoen euro stijgen naar 1,63 miljoen euro. De argumenten toen waren dat zijn vaste salaris sinds 2009 niet meer was verhoogd en dat zijn variabele beloning werd verlaagd naar maximaal 20 procent van zijn vaste salaris. Dat kon dus nooit meer worden dan 326.000 euro. In een uitzending van Nieuwsuur (2016) met vier Nederlandse bankiers zei Hamers over zijn salaris van 1,6 miljoen dat het hem niet om het geld ging, maar om de eer om het bedrijf te mogen leiden. “En ik denk dat dit voor ons allemaal geldt”, zei hij terwijl hij zich omdraaide en Wiebe Draijer (Rabobank), Gerrit Zalm (ABN Amro) en Maurice Oostendorp (SNS) aankeek. Deze knikten instemmend.

Als de politiek geen recht van spreken heeft en de klanten niet de macht (gaat u nu wisselen van bank?) om dit soort exorbitante uitspattingen te voorkomen, wie dan wel? De aandeelhouders? De Raad van Commissarissen? Ik heb er niet het antwoord op. Ik kan het alleen maar met open mond tot mij nemen.

Maurice van der Linden