‘Muzikanten streven altijd naar perfectie’


Marleen van Aken, advocaat en muzikant. | FOTO LUC LODDER

Muzikant zijn zie ik als een predicaat voor het streven naar perfectie, een heel goede eigenschap. Muzikanten leren dat je ervoor moet werken om iets moois te bereiken. Kinderen die muziek leren maken, ontwikkelen nog beter hun hersenen en motoriek maar ook een gezonde discipline. Daar doe je in je werk en sociale leven altijd je voordeel mee”, vindt Marleen van Aken. Als advocate is ze gespecialiseerd in bestuursrecht en met name omgevingsrecht (vergunningen, vastgoed en infrastructuur). In haar vrije tijd speelt ze altsaxofoon en is ze lid van Fanfare St. Caecilia uit Guttecoven. „Mijn werk begint altijd met een goed advies over de route die mijn cliënt kan volgen om tot het best mogelijke resultaat te komen. Daarbij heb je te maken met veel onzekerheden zoals de sterkte van je bewijs, het verweer en de visie van de rechter. Tijdens dat hele traject wil ik graag dat mijn cliënt zich in goede handen voelt. Omdat ik voor hem een passend plan van aanpak heb en hem de reële risico’s goed hebt geschetst. Dat voel ik als een verantwoordelijke taak en daarin zie ik ook een interessante parallel met de dirigent van onze fanfare. Die heeft te maken met een groep individuele muzikanten, met meer of minder talent en ambities. Daarmee moet de dirigent iets moois zien te maken. Maar een dirigent heeft nog te maken met extra onzekere, lastige factoren. Hij moet maar afwachten wie er op de repetitie aanwezig is, wie zijn partijen goed kent en hoe goed tijdens een concert gespeeld en opgelet wordt door iedereen. In de twaalf jaar dat ik voorzitter van de fanfare was, heb ik gezien hoe ingewikkeld en knap het is om dan toch in een goede sfeer tot grootse resultaten te komen. Als advocaat kun je een zaak gelukkig meestal veel makkelijker overzien en is het een kwestie van jezelf optimaal voorbereiden.”


‘Als de laatste noot geklonken heeft, krijg je dat hele speciale moment’


Carrièreswitch

Acht jaar geleden legde Marleen de voorzittershamer neer, toen ze een carrièreswitch maakte. Van beleidsjuriste en teamleider bij de gemeente Weert werd ze advocate bij Kamps Van Baar Advocaten in Sittard. Door haar werk en studie kon ze niet meer wekelijks naar de repetitie en dan kun je niet meer als volwaardig muzikant functioneren, vindt ze. Ze speelt sindsdien alleen nog bij de kapel met de veelzeggende naam ‘Es se kens kens se’. Toch bleef ze lid van ‘haar’ fanfare en is ze beschikbaar voor hand- en spandiensten en fondsenwerving. Ze weet immers hoe belangrijk dat werk achter de schermen is voor een vereniging. „Van zo’n fanfare kom je nooit meer los. Je weet als muzikant wat het is om samen te musiceren en samen te zoeken naar precies de juiste toon. Niet om individueel de beste te zijn, maar om elkaar te ondersteunen. Dat samenspel bepaalt de klank. Zeker in de aanloop naar het vierjaarlijkse concours ontstaat er altijd veel extra spanning. Het vergt muzikaal maar ook privé heel veel van de dirigenten en muzikanten, om op het moment suprême naar beste kunnen te presteren voor een kritische jury. Als dan tijdens de uitvoering in opperste concentratie de laatste noot geklonken heeft en de dirigent afslaat, krijg je dat hele speciale moment. Of alles helemaal goed ging of niet, maakt niet uit. Op dat moment, wat je dan samen voelt, is onbeschrijflijk mooi. Op dat moment schrijf je als orkest geschiedenis.”

Intensief

De beleving van dat intense moment waarop het resultaat van je inspanningen duidelijk wordt, kent Marleen ook in de advocatuur. „Samen met je cliënt werk je soms lang en intensief. Samen zoek je naar de juiste uitvoering en toon. Het is immers de toon die de muziek maakt. Tot het moment van de uitspraak. Dat is het resultaat waar je al die tijd naartoe hebt gewerkt. Ook dat is altijd een heel speciaal moment, zowel voor mijn cliënt als voor mijzelf. Daar doe je het voor.”

foto; Luc Lodder