Beloftes Heerlen worden hoofdpijndossiers: Maankwartier en Mijnwater bv

Heerlen heeft historisch veel dadendrang gekend. In het rijke mijnverleden werd de binnenstad gesloopt om plaats te maken voor nieuw en (toen) modern. Heerlen kreeg als eerste stad van het land een shopping mall naar Amerikaans voorbeeld: ’t Loon.

De sluiting van de mijnen heeft Heerlen en de hele Oostelijke Mijnstreek een enorme dreun gegeven. Sociaal-economisch dreunt de klap nog steeds na. Het rijk en ook provincie, Heerlen en de regio hebben miljarden (onder meer PNL-gelden) geïnvesteerd om de klap te boven te komen. Van zwart naar groen.

De regio worstelt al decennia en komt soms boven en gaat soms kopje onder. De stad heeft geen andere keuze. Nietsdoen en geen risisco lopen is geen optie.

Vorig jaar sleepte Heerlen en de Parkstad in Amerila een prestigieuze internationale prijs in de wacht voor de manier waarop de toeristische kansen zijn gegrepen. Maar het gaat helaas niet altijd goed. Een ander succes is de Woonboulevard: in zijn soort – en grootte – de enige boulevard die echt mensen van heinde en verre weet te trekken.  Ook op cultuurgebied heeft Heerlen naam weten te maken.

Het Maankwartier is een prestigieus vastgoedproject dat al jaren aan het mislukken is. Bedoeld onder meer om het station van keiharde scheidslijn tussen Heerlen Noord en het centrum  tot  verbindende draaischijf te maken. In het project zijn zoveel meters kantoor- en winkelruimte toegevoegd dat nu – achteraf – gezegd wordt dat ‘leegstand met leegstand’ is bestreden. Het Maankwartier is ingehaald door de tijd: alle binnensteden hebben het lastig omdat de consument makkelijker koopt via internet.  Gevolg: Heerlen heeft miljoenen extra in het project moeten pompen, terwijl het einde van de ellende nog niet in zicht is.

Het Maankwartier is overigens niet alleen een kwestie van ‘bad luck’. Heerlen is kampioen om het eigen stadscentrum zoveel mogelijk concurrentie vanuit de directe periferie aan te doen. De stad probeert dat nu wel tegen te gaan in het nieuwe beleid, maar dat is aan de verrekt late kant.

Mijnwater BV is en ander mooi en vooral duurzaam project waaraan sinds 2013 word gewerkt. Gebruik maken van het Mijnwater om gebouwen te verwarmen en te koelen. In theorie fantastisch. Technisch ook een relatief hoogstandje. Maar bedrijfseconomisch niet mogelijk zonder regelmatige miljoenendonaties van gemeentewege. Waar de CO2-uitstoot wordt verminderd, verdampen de miljoenen.

Heerlen heeft de aandelen van Mijnwater BV eigenlijk continu in de etalage staan. Het liefst wil de stad ervan af. Om de zoveel tijd wordt het bedrijf als het ware opnieuw in de verkoop gezet, net zoals je een kapot verkocht huis soms enkele maanden van de markt haalt om het later nog eens te proberen.  Er is volgens een ouder persbericht van Heerlen gesproken met een beoogde investeerder die – zoals de Fractie HartLeers het formuleert – kennelijk met de stille trom is vertrokken.  Er is gekeken of via de provincie en Liof een van de aangesloten fondsen zou kunnen participeren. Niets meer van vernomen.

Als belangstelling van koers voor Mijnwater BV uitblijft, lijkt ook hier voortmodderen en hopen op betere tijden de optie. Al worden de alternatieven natuurlijk in fraaie scenario’s beschreven.

De fractie HartLeers is kritisch over projecten als Maankwartier en Mijnwater bv. “Het hele Mijnwaterproject kostte inmiddels tientallen miljoenen, draait een zeer schamele omzet en levert de stad keer op keer weer torenhoge kosten op. Heerlen en prestigeprojecten (b)lijkt keer op keer weer een uiterst ongelukkige combinatie…”

 

Maurice Ubags