Eerder verscheen er op deze site een nieuwsbericht over de recensie van een Volkskrant-journalist over sterrenzaak Cucina del Mondo uit Heerlen. Of eigenlijk twee recensies. De eerste was vernietigend geweest, de tweede een lofzang. De journalist kwam superlatieven te kort om zijn tweede ervaring te delen. Al met al weinig objectief.

Ja, ik weet het, de culinaire journalistiek is een vak apart. De journalist moet het hebben van metaforen, vergelijkingen, kan door een goed gerecht, of een goede fles wijn, zomaar in extase geraken. Of juist van de leg raken. Maar dat neemt niet weg dat hij of zij een bepaalde mate van journalistiek denken moet aanhouden. Zoals iedere journalist weet dat één bron géén bron is, zo is dat ene etentje niet maatgevend voor de kwaliteit die een restaurant normaal gesproken biedt.

Zo kan de chef zijn dag niet hebben. Dat is geen excuus, maar wel realiteit. Er kan net die dag niet het beste vlees zijn geleverd. Opnieuw geen excuus, maar het kan voorkomen. En als culinair journalist kun je zomaar een dag eerder het meest goddelijke glas wijn hebben gedronken dat je ooit hebt geproefd. Dan is de kans groot dat je een dag later ieder ander glas als bocht kwalificeert.

Zoals Nederland zo’n 16 miljoen bondscoaches telt, zo heeft een restauranthouder tegenwoordig dankzij de sociale media iedere avond zijn zaak vol recensenten zitten. En dan ook nog zo af en toe een culinair journalist. Maar laten we nu met z’n allen niet meteen een horecazaak de grond in schrijven op basis van één, subjectieve ervaring. De chef kan zo maar, zoals iedereen, een wat mindere dag hebben gehad. Zoals ook een journalist wel eens een minder stukje uit zijn pen laat vloeien…

Jac Buchholz

Reageren?
Jac.buchholz@wijlimburg.nl