Eerst zakken vullen bij privé-kliniek Valkenhorst en achteraf de kosten voor het AZM?

Het was de eerste privé-kliniek in Nederland die eind jaren tachtig de deuren opende: De Valkenhorst in Valkenburg. De kliniek groeide groot, tot duizend vooral plastisch chirurgische ingrepen per jaar. Eind vorig jaar ging de kliniek failliet.

Privé-klinieken werden met veel argwaan bekeken. Ze zouden eigenlijk vooral alleen de commercieel interessante ingrepen uitvoeren. Ingrepen waarvan de inkomsten in de zakken vloeiden van de chirurgen. Klinieken die de ziekenhuizen beconcurreerden, waar vaak dezelfde chirurgen ook voor werkten, in de vorm van een maatschap of een aanstelling.

De chirurgen van de Valkenhorst lijken het beeld te bevestigen. Wie het eerste boedelverslag leest, krijgt een nare smaak in de mond.

Volgens de curator weigeren de zorgverleners en de bestuurders van de kliniek op te draaien voor de kosten van het bewaren van duizenden patiëntendossiers. Die moeten wettelijk 15 jaar bewaard worden. De curator op zijn beurt weigert die kosten ten laste van de boedel te nemen en hij baseert zich op de Faillissementswet.

De nare smaak komt van de gevonden oplossing. Het academisch ziekenhuis Maastricht heeft de bewaring (en dus de kosten daarvan) op zich genomen, omdat de meeste chirurgen van De Valkenhorst ook werkzaam zijn bij het azM. Uit die formulering van de curator blijkt zonneklaar dat het azM niet verplicht was de bewaringskosten op zich te nemen. Logisch ook: het azM is zelf geen partij bij De Valkenhorst geweest.

Eén vraag dringt zich op. Is het nu zo dat de  chirurgen bij de Valkenhorst 27 jaar privé goed verdiend  hebben in Valkenburg en  nu de ontstane lasten afwentelen op het collectief: op het azM?

Het zal niet gaan om hele grote bedragen. Dat is ook niet van belang. Het gaat om verantwoordelijkheid nemen, om principe en om moraal.

Alledrie lijken hier afwezig.

mr Maurice Ubags

 

Lees hier het relaas van de curator

Schermafbeelding 2016-02-25 om 10.14.07