Fout: rechter gaat zaak behandelen van iemand die zijn zwart geld niet krijgt

Moet de toegang tot de rechter ook open staan voor mensen die nog te betalen zwart geld claimen?

Mijn antwoord is nee.

Eerst de feiten. Een bijstandsgrechtigde – waarschijnlijk uit de buurt van Gulpen – met een forse schuld aan de fiscus  verkoopt in 2016 zijn huis op papier voor 285.000 euro. De fiscus stemt daarmee in. De opbrengst is te laag om de schuld aan de fiscus in te lossen. In werkelijkheid is het huis voor veel meer geld verkocht. De verkoper krijgt zwart 10.000 euro, over een jaar 5.000 euro, een jaar later nog eens 5.000 euro en maandelijks tot 2020 nog eens 500 euro om zo zijn pensioengerechtigde leeftijd te halen.

De koper weigert na een eerste zwarte betaling van tien mille vervolgbetalingen. Reden: hij heeft verborgen gebreken geconstateerd die vele tienduizenden euro’s aan herstel kosten.

Twee partijen die de fiscus benadelen. De verkoper want het zwarte deel van de koopprijs had naar schuldaflossing bij de fiscus moeten gaan. De koper, want over het zwarte deel van koopprijs betaalt hij bijvoorbeeld geen overdrachtsbelasting.

Moet de rechter ook in dit geval rechtspreken of moeten partijen het onderling maar oplossen?

Rechtspraak kost de samenleving bakken met geld. Dat is niet erg. Daarvoor betalen we allemaal – althans de meesten – belasting. Iemand die willens en wetens de fiscus – ons dus ook – benadeelt en zo zijn fair share weigert mee te betalen aan de kosten van rechtspraak, moet daar geen beroep op kunnen doen.

Anders gezegd: Als ik weiger een bioscoopkaartje te betalen, moet ik er niet vreemd van opkijken als ze mij niet binnenlaten. Dat vindt iedereen logisch. Hier is het niet anders.

In deze zaak komen advocaten in het geweer: ook zij maken zich druk over zwarte betalingen. Voor cliënten die valsheid in geschrifte plegen? Wat zeggen de ethische regels daarover? Is dat tuchtrechtelijk verwijtbaar? En als het dat niet is, zou het dat dan misschien moeten zijn? De juridische machinerie komt op gang. De rechter maakt in zijn vonnis niet eens een opmerking over de verwerpelijkheid van het indienen van deze vordering.

Ik zou zeggen: een gemiste kans.

Misschien kan een van de politieke partijen hier nog iets over opnemen in zijn verkiezingsprogramma, als ze het niet te druk hebben met het islamiserings-debat.

mr. Maurice Ubags

Verbaas u zelf.