Gezond verstand rechters Maastricht inzake kinderarbeid Rieu en stoepzitter Ton Stille

Maastricht is de stad van Neerlands eerste grootindustrieel Petrus Regout (1801-1878). Een ondernemer wiens naam ook altijd in verband wordt gebracht met kinderarbeid. Kleine kinderen van soms nog geen tien jaar oud die ook ’s nachts (met dank aan de uitvinding van de gaslamp van Minckelers) moesten doorwerken.

Het behoeft niet te verbazen dat de politiek daar op enig moment – hulde aan de vooruitgang – een einde aan maakte. Dat gebeurde in 1874 met het Kinderwetje van Van Houten, zoals wij vroeger op school leerden.

Wat wel mag verbazen is dat de minister 130 jaar later André Rieu een boete van aanvankelijk dik 233.000 euro oplegt omdat hij Roemeense pnfluitertjes van onder de zestien te laat op de avond had laten optreden tijdens concerten op het Vrijthof. Sterker nog: ze hebben na 23.00 uur nog naar het publiek gezwaaid.

Voor de overijverige ambtenaren van de minister van sociale zaken was het natuurlijk duidelijk: hier is sprake van kinderarbeid. Want de wet laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Geen speld en zeker geen panfluit tussen te krijgen.

De ambtenaren bevinden zich in goed gezelschap van gemeentelijke handhavers die eerder al bedachten dat antiquair Ton Stille uit Maastricht tot tweemaal op de bon geslingerd moest worden, omdat hij op de stoep voor zijn antiquariaat een glas wijn had gedronken. Geen halsmisdrijf, maar in de ogen van de plaatselijke bromsnorren toch wel een flagrante schending van de APV.

Gelukkig heeft Maastricht rechters met voldoende gezond verstand. Die begrijpen dat het grootste recht ook het grootste onrecht kan zijn. Dus ontliep Ton Stille zijn straf omdat hij te lang had moeten wachten op de strafzaak. En dus werd de boete die Rieu kreeg vernietigd, omdat de rechtbank vindt dat het bewijs dat Rieu als werkgever van de kinderen gekwalificeerd kan worden, te mager is. Of dat juridische hoogstandjes zijn of gelegenheidsredeneringen, het doet er niet toe.

Voor alle ambtenaren, officieren van justitie en ministers die het nog niet hebben begrepen: kom niet met kwatsch-zaken aan bij de magistratuur in Maastricht. Want zij hebben – gelukkig maar – het laatste woord.

Ga echte boeven vangen!

Maurice Ubags