Hoopvol: Eén FC Limburg voor de acquisitie van bedrijven

Het is voor de Limburgse economie misschien wel het belangrijkste bericht van dit jaar: Limburg versterkt acquisitiekracht.

Onder aanvoering van de provincie – met industriebank Liof als uitvoerder – werkt tout Limburg nu samen bij het binnenhalen van nieuwe bedrijvigheid. Heel simpel gezegd komt het erop neer dat gemeenten, ontwikkelingsbedrijven en uiteraard provincie en Liof samen bepalen waar een potentiële investeerder het beste tot zijn recht komt.

Niet langer gaan gemeenten onderling de strijd aan om een bedrijf binnen te halen, zodat weer een paar hectare grond van de balans af kunnen en de wethouder met trompetgeschal nieuwe werkgelegenheid voor zijn gemeente kan aankondigen. Die onderlinge strijd, waarbij gemeenten zich in het verleden ook nogal eens tegen elkaar lieten uitspelen, komt onprofessioneel over. Als je in zo’n klein gebied rollebollend over straat gaat, is dat een teken van bestuurlijke zwakte. Bovendien: als een bedrijf naar de beste locatie wordt geleid, is de kans op succes ook het grootst.

Dat samenwerken niet het sterkste punt is van de Limburgse bestuurders, is de afgelopen decennia gebleken uit tal van dossiers. Meest recent: Sittard (sportstad) en Valkenburg (wielerwedstrijden) trekken allebei aan dezelfde investeerders die een wielerhal in Zuid-Limburg willen bouwen. Beide kartrekkers (Eurlings in Valkenburg en Lebens in Sittard) zijn notabene oud-gedeputeerden. Ze geven beiden een brevet van onvermogen af, hoezeer ze ook ieder denken het gelijk aan hun kant te hebben.

Dat kerktorendenken is decennialang ingeslepen in Limburg als een snelstromend beekje in het bronsgroen. Ingegeven uit puur politiek opportunisme. Scoringsdrift.

Dat de provincie de acquisitie van nieuwe bedrijven nu naar een hoger plan heeft weten te tillen is een prestatie van formaat.

De leidende rol die de provincie nu heeft gepakt, heeft alles te maken met de rijkdom van de provincie. Follow the money! De provincie heeft een grote zak met geld sinds de verkoop van de Essent-aandelen voor circa anderhalf miljard euro. De gemeenten daarentegen zijn armer uit de crisis gekomen, ook al omdat ze van Den Haag de ene na de andere taak erbij hebben gekregen maar dan wel met lagere bijbehorende budgetten.

De provincie kan ontwikkelingen nu simpelweg financieel het laatste benodigde zetje geven. Komt bij dat je als gemeente ook liever geen ruzie hebt met de provincie, die ook nog je toezichthouder is op tal van terreinen. Of het nu gaat om de gemeentefinanciën of om ruimtelijke ordening. Vorige week zette de provincie nog een streep door woningbouwplannen in de gemeente Margraten.

De heilige drie-eenheid om zaken in gang te zetten is daarmee aanwezig: the carrot, the stick and the sermon. Een wortel voorhouden, een stok achter de hand en de kracht van het argument gebruiken om in dit geval acquisitie gecoördineerd aan te pakken.

Wellicht doet goed voorbeeld goed volgen en komt er dan toch ook nog ooit één FC Limburg op de groene mat. De gedroomde topclub uit de regio, waar ook tout Limburg trots op is. Een topclub die inwoners  verbindt, waar sponsors een mooi platform hebben om de bedrijvigheid in Limburg verder te enthousiasmeren.

Maurice Ubags

Eindredacteur