Is het geheim van Michelin het geheim van Jo Cortenraedt?

Het heet altijd het best bewaarde geheim te zijn in de culinaire wereld: de jaarlijkse sterrenregen van Michelin.

Volgens topkok Jacques Zeguers (78) uit Maastricht, die zelf ooit een felbegeerde ster verdiende met zijn bistro Chez Jacques, is het geheim misschien minder groot dan gedacht.

Michelin heeft te weinig inspecteurs om alle zaken goed te volgen, zegt hij in een afscheidsinterview in Dagblad De Limburger van zaterdag.

De Guide Michelin zou volgens Zeguers in Limburg “te veel”  afgaan op de adviezen van journalist Jo Cortenraedt, uitgever van Chapeau.

Of dat waar is, weten we natuurlijk niet. Komen we ook nooit te weten, want geheim. Michelin zal het altijd ontkennen. Natuurlijk bepalen de Fransen zelf wie een of meer sterren verdient. 

De opmerking van Zeguers – gepokt en gemazeld in de horeca – is niettemin veelzeggend.

Cortenraedt is natuurlijk de koning van de culinaire journalistiek in Limburg.  Als hij vanaf het keukenfront bericht over nieuwe zaken, over opkomende chef-koks, is het logisch dat Michelin meeleest in Chapeau.

Want Cortenraedt is kenner bij uitstek van culinair Limburg. Jarenlang volgt hij de Limburgse topzaken op de voet. Dat weet Michelin ook. De inspecteurs moeten wel een abonnement op Chapeau hebben, om in elk geval voor Limburg goed geïnformeerd te blijven.

En zo bezien is Chapeau misschien wel een goede buienradar voor de sterrenregen van Michelin in Limburg.

De opmerking van Zeguers is in de kern een onderstreping van Cortenraedts gezag.

Mooi dat een Limburgse journalist dat heeft weten te bereiken. Gezag dat je alleen krijgt als je steeds integer met je verantwoordelijkheden omgaat. Die verantwoordelijkheid heeft Cortenraedt: een culinaire journalist kan zaken maken en breken.

Dat opmerking van Zeguers  dat Cortenraedt “zijn vriendjes en adverteerders in Chapeau de hand te veel boven het hoofd houdt” is allerminst chique en nog belangrijker: ook van bewijs gespeend. 

Natuurlijk schrijft Cortenraedt in de vele jaren dat hij Chapeau uitgeeft vaker over dezelfde zaken en ondernemers. Dat kan niet anders in Limburg. We hebben maar een beperkt aantal toprestaurants en top-cuisiniers. Een goed verhaal over de creatieve artiesten achter de pannen, is bijna per definitie een mooi verhaal om te lezen. Dat geldt overigens ook voor het levensverhaal van Zeguers zelf in de zaterdagbijlage van De Limburger. Prachtig!

Al deze culinaire voorgangers zetten Limburg op de kaart als een regio waar de kwaliteit van leven op juiste waarde wordt geschat. Chapeau is daarvan een uithangbord geworden.  Het pennetje van Cortenraedt is niet in azijn gedrenkt. Gelukkig niet. Laten we trots zijn op onze topkoks, op Limburg-ambassadeur Rieu, op onze natuur, op onze rijke historie en tradities.

Zeguers onderschat met zijn opmerking ook de gasten van Michelin-restaurants of zaken met een Bib Gourmand. Als de prijs-kwaliteit verhouding bij een restaurant niet meer goed is, stemmen ze met hun voeten. Dan boeken ze de volgende keer eenvoudig bij een ander restaurant. Michelinster of niet.

Maurice Ubags

WijLimburg