Loonsverhoging als opmaat naar herstel van nieuwe sociaal-democratie: “Zorg goed voor elkaar.”

Nog even en je moet niet lid zijn van de vakbond om te strijden voor loonsverhoging maar van ondernemerspartij VVD. Zelfs premier Rutte bepleit loonsverhogingen bij zijn werkgeversvrinden. Rutte is in goed gezelschap, van Klaas Knot van De Nederlandsche Bank, van zijn eigen minister van financiën Dijsselbloem, van tal van economen. En uiteraard willen de vakbonden loonsverhoging, 3,5% tot 5%.

Loonsverhoging is nodig. De afgelopen 15 jaar zijn de reële lonen niet gestegen. Loonsverhoging is ook nodig om werknemers mee te laten profiteren van economisch herstel. Van elke verdiende euro komen steeds minder centen terecht op de onderste regel van de loonstrook, terwijl bedrijven steeds meer van die euro binnenslepen. Loonsverhoging is goed voor de koopkracht. Goed voor de benodigde inflatie. En daarmee indirect ook schitterend voor de schatkist. Meer btw-inkomsten, terwijl een hogere inflatie de staatsschuld van ons land op den duur uitholt. Loonsverhoging hier is ook goed voor de zwakkere Zuideuropese economieën, die daardoor relatief goedkoper gaan produceren. En als we met meer koopkracht vaker naar de zon gaan in Griekenland, Italië, Portugal en Spanje, is dat nog beter.

Loonsverhoging is ook mogelijk. Het geld, zo zegt Dijsselbloem, in ons land staat opgepot op de balansen van de bedrijven in de BV Nederland. Het zijn de bedrijven die met de bonden loonsverhogingen moeten afspreken.

Het is aan die onderhandelingstafel waar het klassieke gevecht tussen kapitaal en arbeid gevoerd moet worden. Dijsselbloem is recent weer lid geworden van de vakbond, zei hij gisteren op tv. Hij had zijn lidmaatschap jaren laten versloffen, erkende hij. Hij riep tot drie keer toe alle werknemers op zich in te schrijven.

Als het bedrijfsleven niet bereid is ruimer te delen met de werkenden,  dan is te voorzien dat velen ook weer lid worden van een vakbond. En kan de PvdA weer dromen van haar oude idealen. Opkomen voor de werkenden, maar tegelijkertijd solidair zijn met de zwakkeren in de samenleving. Ervoor zorgen dat ook kinderen uit de armoede een faire kans hebben om te studeren en hogerop te komen, zoals Frans Timmermans de noodzakelijke sociale verbondenheid tussen alle lagen van de bevolking al eens treffend beschreef in ‘Glück Auf’.

De werkenden als ruggengraat van de samenleving die solidair zijn met de zwakkeren. De rijkeren die bereid zijn zwaardere lasten te dragen, omdat ze dat ook goed kunnen. Op naar een hernieuwde sociaal-democratie, weg van de individualisering en ‘ieder voor zich’.

In zijn afscheidsbrief beschreef Eberhard van der Laan het zo ontzettend pakkend: “Zorg goed voor elkaar”.

Misschien is dat wel dè opdracht voor onze samenleving, getuige alle reacties die vooral laten zien hoezeer Van der Laan ons met die woorden heeft geraakt. Wat een klasbak!

Maurice Ubags