Mijn horecalessen van Camping Mooi Bemelen

Ruim dertig jaar geleden werkte ik jarenlang in de grote vakanties achter de bar, en in de bediening, bij Camping Mooi Bemelen. Het waren toptijden! Tot vijfduizend mensen ‘lagen’ er op drie terreinen van de camping. Meer mensen op de camping dan er woonden in mijn woonplaats Cadier en Keer.

Nu is de camping verkocht en gaan nieuwe eigenaren er een luxe resort van maken. In ‘mijn’ tijd was Valkenburg de toeristische hoofdstad van Zuid-Limburg, de nieuwe eigenaren zullen vooral de ligging op de grens met Maastricht op juiste waarde schatten.

Ik bewaar uitstekende herinneringen aan de camping. Het was voor mij de beste leerschool op horecagebied. Maria Corten werkte me in.

Ze leerde me op de eerste plaats goed te kijken en het terras en de zaak voortdurend te scannen. Kwam er een tafeltje vrij op het terras, moest dat als de bliksem worden gepoetst (en dan echt gepoetst met een heet sopje en niet een flauwe veeg met een smerig lapje!) zodat het tafeltje schreeuwde om weer bezet te worden.

Als er gasten kwamen zitten, dan wachten we heel even alvorens de bestelling op te nemen. Ze moesten snel hun eerste drankje kunnen nuttigen. Want als we ze tien minuten lieten wachten, hadden we al één rondje omzet gemist. Het is een les die ik nooit vergeten ben. Hoe vaak ik later niet op een terras in Maastricht lang heb moeten wachten op mijn eerste drankje… In die tijd rekende ik dat wel eens door: zoveel tafeltjes, dat is per dag al een klein kapitaal aan gemiste omzet. Keer alle dagen per jaar. Enfin: slecht opgeleid personeel kost kruiwagens geld.

Ik had nog nooit van up-selling gehoord, maar we leerden het on the job. “Wilt u er een heerlijk stukje verse Limburgse vlaai bij. Ja? Met slagroom?”

We leerden dat we de glazen aan de voet moesten vastpakken en met het logo naar de klant toe moesten draaien. Bij het afruimen was het ten strengste verboden om met de vingers in de glazen te grijpen. We leerden hoe we een bestelling aan de bar moesten doorgeven: in de volgorde waarin die het snelste kon worden gemaakt. De barman of -vrouw begon met de bestelling terwijl je die nog doorgaf. Bier dus als laatst, ook al om met een volle schuimkraag uit te kunnen serveren.

We leerden de zaak te scannen. Altijd oogcontact met alle gasten. En altijd direct laten merken dat je gezien had dat een gast een wens had. Die vervolgens vliegensvlug werd vervuld. We leerden aandacht besteden aan de gasten als de kok zelf druk was en niet zelf een rondje door de het restaurant kon maken. Als er al een keer een probleempje was: we losten het op naar meer dan tevredenheid van de gasten. Daar hadden we de vrije hand in.

We waren altijd bezig in het restaurant, op het terras, achter de bar. Niets zo dodelijk als een barman of ober die met de handen over elkaar staat te wachten. Altijd een nette zwarte broek en een schoon wit hemd aan. Uit respect voor de klanten, ook al liepen die in bikini en zwembroek of in campingsmoking.

Maria leerde ons ook hoe met gasten om te gaan. Als die te veel dronken, kregen ze op een gegeven moment niets meer. Dan gaf Maria ze een glas water of fris. Ze had ‘het’. Een op- en top gastvrouw.

Het resultaat van onze inspanningen zagen we terug in de fooi. Geholpen door fantastische prijzen van 1,5 gulden voor een pilsje en 1,75 voor een borrel of een wijntje. De prijs was trouwens ingegeven door de prijzen van het nabijgelegen Valkenburg. ‘Wij’ waren door de bank genomen een kwartje goedkoper. Wie met een briefje van vijf of tien gulden betaalde, gaf al snel enkele kwartjes fooi. Dat tikte aardig aan.

Ik heb ook meerdere keren van bezoekers het aanbod gekregen om in hun zaak – een discotheek aan de kust, kroegen in de buurt – te komen werken. Gecharmeerd van onze snelheid, onze correctheid, onze oplettendheid.

Mijn werk op de camping is het meest leerzame vakantiebaantje geweest dat ik ooit gehad heb. Het belangrijkste: je leerde omgaan met mensen van alle slag die als gast altijd gelijk hadden.

Camping Mooi Bemelen verkocht. Het wordt een luxe resort. Benieuwd naar de bediening straks.

Maurice Ubags