Muziekprovincie Limburg, over aanslagen, kennis-economie en Trump

Muziek-onderwijs, muziek spelen en beoefenen is als doping voor de hersenen. Muziek maakt creatiever en stimuleert cognitief denken: het vermogen tot kennis op te nemen door waarneming en het verwerken van de daarmee opgedane informatie door het denken.

Nu we steeds ‘dieper’ in de hersenen kunnen kijken dankzij de nieuwste onderzoekstechnieken, is de grote waarde van muziek voor het brein letterlijk aantoonbaar.

Muziek heeft zijn eigen taal. Een taal die veel meer met wiskunde te maken heeft, dan velen denken. Dat gaat over verhoudingen, over intervallen en meetkunde. De oude Grieken doceerden muziek en wiskunde al als één vak.

Muziek verbroedert ook. Na de recente aanslag in Manchester een prachtig concert. Het beste antwoord dat we kunnen geven. Na de aanslagen eerder in Parijs het ‘Imagine’ van John Lennon, gespeeld op een enkele piano. En zelfs minuten na de aanslag bij het Stade de France in Parijs zong de massa spontaan het nationale volkslied.

De waarde van muziek is niet altijd in euro’s te meten. ‘Geluk’ telt niet mee in de harde economische statistieken waarop beleid wordt gebaseerd.

Maar muziek is anderszins van grote invloed op het economisch denken. Economische modellen zijn geen antwoord op de noden van de wereld, of het nu gaat om terrorisme of om oceanen die van zuid- tot noordpool vol zitten met plastic. Muziek laat zien dat economisch denken niet heilig verklaard moet worden. Dat er meer is dan euro’s en dollars verdienen.

Zaterdag was er op Radio1 over de waarde van muziek een debat. Daarbij verwees een van de sprekers zelfs naar Trump: duidelijk geen muziekliefhebber. Anders dan Clinton, die bijvoorbeeld zelf saxofoon speelde. Het zou van grote invloed zijn op de visies die ze hebben, op de kijk der dingen die iemand heeft.

Limburg is bij uitstek de muziekprovincie van ons land. We hebben een lange traditie van muziek maken, in fanfares en harmonieën. Op het hoogste niveau, in elk dorp, in elke stad. We hebben niet voor niets het WMC in huis. We hebben andere exponenten van een rijke muziekcultuur. Van muziekscholen tot en met een conservatorium in Maastricht. Wereldster André Rieu tot en met afgelopen weekend Pinkpop.

Laten we in Limburg onze muzikaliteit koesteren en investeren in muziek-onderwijs. Het verbindt ons in ons verenigingsleven, leert ons sociale vaardigheden, samen spelen. Muziek laat ons zien dat er meer is dan werken alleen. Muziek maakt creatief, sociaal. Muziek maakt zo ook betere ondernemers.

En waar muziek – cultuur – de boventoon voert heeft dat nog een voordeel: goed voor het vestigingsklimaat in onze provincie. Een plek waar je graag wilt werken, wonen en ontspannen.

Ook IS weet de muziek op waarde te schatten: reden waarom het luisteren naar ‘verkeerde’ muziek in het kalifaat streng bestraft wordt. Hoe vaak IS zijn gruwelijk lelijke gezicht ook nog laat zien, muziek zal altijd een van onze collectieve antwoorden zijn.

Uiteindelijk zijn we altijd in dialoog, op zoek naar oplossingen voor de wereldproblemen. Zelfs als Trump eenzijdig een streep zet door het Klimaatakkoord van Parijs.

Muziek wijst ons de weg: “We kunnen wel tegelijkertijd zingen, maar niet tegelijkertijd praten.”

Maurice Ubags