Noodkreet ondernemers over pampergeneratie. Zijn onze jongeren te lui om te werken?

Ondernemers in Limburg balen. Ze hebben handjes nodig, ze hebben banen. Maar de jongeren laten het afweten. Liggen liever thuis op de bank met een uitkering of zitten ’s middags liever op het terras.

Luidde Jacques Tebben van Tebben Koeltechniek twee weken geleden al de noodklok, nu krijgt hij bijval van  horeca-ondernemer Theo Rooding uit Valkenburg.

Tebben over laagopgeleide jongeren: “Deze groep werkelozen kan werk genoeg krijgen maar wil gewoonweg niet werken. Dat hoor ik ook van mijn collega’s. Logisch ook, want thuis verdien je meer dan als dat je gaat werken voor een instap-loon. Zelfs als je alles biedt: goed loon, opleiding en nieuwe auto houden ze het de proefperiode niet vol. “Het is toch wel hard werken” is ons al twee keer gezegd, “dit is bij nader inzien toch niets voor mij”… Dan gaan ze terug naar hun uitkering en bankhangen of zwartwerken.”

Rooding vandaag in De Limburger: “Ik zie mensen met een uitkering ’s ochtends en ’s middags op het terras zitten, terwijl ze in diezelfde periode bij mij en mijn collega’s de handen uit de mouwen zouden kunnen steken.” En: “Spreek je met iemand af dat hij zeven weken komt werken, zegt iemand na vier weken: ‘Ik heb genoeg verdiend, ik ga nog even mijn vakantie pakken’.”

Bakker Huub Deckers uit Banholt reageerde op het eerste verhaal: “Het verhaal van Jacques Tebben kan ik alleen maar bevestigen. Duizend redenen om niet te gaan werken, te ver, arbeidstijden passen niet etc. Werken wordt niet beloond in dit land. En als je goede mensen hebt die ook nog willen overwerken worden ze keihard “genaaid” en houden ze nog geen tientje over per uur en als werkgever betaal je je rot.”

Zijn deze ondernemers de nieuwe boeren die spreekwoordelijk altijd klagen? Of is er meer aan de hand?

Natuurlijk kun je niet generaliserend zeggen dat ‘de’ jongeren te lui zijn om te werken. Er zijn genoeg jongeren die wel ambitieus zijn.

Met dat voorbehoud gemaakt, lijkt er niettemin wel degelijk iets goed mis bij de pampergeneratie, de pretparkgeneratie, de applausgeneratie. Heel veel deskundigen hebben al veel termen gemunt om onze nieuwe jongeren te duiden.

Om deze generatie te duiden is er voor elke stelling wel een serie onderzoeken te vinden. Jongeren die met de fiets naar school zijn gebracht als het dreigde te regenen. Jongeren die niet gewend zijn hard te werken, met tegenslag om te gaan. Jongeren die het naar verwachting – in elk geval materieel – minder zullen hebben dan hun ouders. Jongeren die minder geven om bezit, die geen grote auto of een groot huis nastreven uit statusoogpunt. Jongeren die lezen dat er voor elke statushouder in Limburg een huis is gevonden. Jongeren die – wellicht uit financiële noodzaak – langer thuis blijven wonen en dat kennelijk ook prima vinden.

Elke tijd baart zijn eigen generatie. Hippies heetten ooit langharig werkschuw tuig.

Het is aan de maatschappij om te reageren. Als ondernemers alle soorten van werk hebben terwijl de werkeloosheid nog steeds tegen de 5% loopt, is er iets mis. Het hoeft geen betoog dat onze economie, of het nu om een bakker uit Banholt gaat of om VDL Nedcar, schade oploopt. Dan is er maar één remedie: uitkering korten of stopzetten.

Op de bank liggen is een keuze, maar daar hoeft werkend Nederland niet aan mee te betalen.

Maurice Ubags

WijLimburg