'Verkiezing zakenvrouw van het jaar werkt’


Van links naar rechts: Ria Joosten, Steffie Hoeijmakers, Anouk Vliegen en Mieke Verhaegh.

Wie even met zakenvrouwen Ria Joosten en Mieke Verhaegh praat, begrijpt dat zo’n prijs een overweldigende impact op hun leven heeft. “Ik krijg zoveel aanbiedingen dat ik op een= gegeven
moment even ‘stop’ moest roepen”, vertelt Verhaegh. Ze is directeur van haar eigen subsidieadviesbureau Trias, waar ze leiding eeft aan hoog opgeleide professionals. “Ik deed ook mee met die
verkiezing vanwege de gratis publiciteit”, vertelt ze eerlijk. “Er kwam echter meer op me af dan ik gedacht had. Gelukkig werden alle drie de genomineerden ruim drie maanden voor het evenement
voorbereid en gecoacht voor de pitch, bedrijfsfilm, interviews en persoonlijke presentaties. Toen ik eenmaal in het spotlicht stond was ik best zenuwachtig. In Dagblad De Limburger stond toentertijd
dat ik mezelf op een flamboyante wijze presenteerde. Maar zo voelde het op dat moment toch niet. Ik moest ver uit mijn comfortzone komen en was best zenuwachtig. Door de prijs word ik anders
bekeken, een erkenning van mijn kwaliteiten van buitenaf. Alsof je een poëzieplaatje van de juffrouw hebt gekregen. Mijn kinderen kijken sinds ik op dat podium stond opeens ook heel anders naar
mijn zakelijke talenten. Ik heb wel het gevoel dat ik een soort rolmodel ben geworden. En ja, het event was heel goed voor de business en mijn naamsbekendheid.” Ria Joosten, die in 2014 werd
benoemd tot Zakenvrouw van Nederland stelt zelfs dat ze sinds haar uitverkiezing ‘een nieuw leven heeft’. “Zoveel publiciteit krijg je nooit meer in je leven. Ik ben op een voetstuk geplaatst.”
 
Inkomensonafhankelijk
Beide zakenvrouwen vinden dat vrouwen nog steeds goed een duwtje in de rug kunnen gebruiken en rolmodellen keihard nodig zijn. Nederland is bijvoorbeeld kampioen parttime werken voor
vrouwen. “In andere landen zijn ze al veel verder”, aldus Anouk Viegen. Wie vroeger op het schoolplein verklapte dat ze fulltime werkte, kon rekenen op afkeurende of meewarige blikken van andere
moeders. “D moedermaffia is altijd actief”, weet Verhaegh zeker. “Maar je moet je er niks van aantrekken, want het is essentieel om economisch onafhankelijk te zijn. Ik ben zelf gescheiden en kon
mijn eigen keuzes maken omdat ik zelfvoorzienend ben. Het feit dat ik hier zit en lach, heeft álles met het feit te maken dat ik dus uitstekend voor mezelf kan zorgen. Dat gun ik andere vrouwen óók.”
Anouk Viegen dacht vroeger dat het niet zoveel uitmaakt of je man of vrouw bent. “Je moet gewoon werk kunnen doen waar je gelukkig van wordt. Maar in de praktijk blijkt het wel degelijk een issue;
vanaf een bepaald niveau krijgen vrouwen toch nog te maken met een leemlaag in een organisatie waar je je door moet worstelen. Gelukkig zien ze bij de Rabobank het belang van diversiteit en
wordt er steeds meer gedaan om vrouwen te faciliteren. Een goede zaak, want internationaal onderzoek wijst uit dat gemengde managementteams, raden van commissarissen en bestuursorganen
beter werken. Het is dus ook gewoon van economisch belang dat meer dames in hoge posities terechtkomen.”


Het calvinisme werkt in Nederland nog door, kijk maar hoe partijen als de SGP naar vrouwen kijken.

 

Kantelpunt
In Nederland verbetert de positie van vrouwen in ieder geval snel. Inmiddels is het aantal vrouwelijke ondernemers bijvoorbeeld 34% en dat groeit nog steeds. Meisjes zijn jongens
voorbijgestreefd op school en halen diploma’s van een hoger niveau. De nieuwe generatie komt er dus in sneltreintempo aan. Toch is het aantal vrouwen op topposities nog steeds duidelijk onder de
maat en zijn vrouwen nog steeds vaak huiverig om zichzelf als de juiste kandidaat te zien voor een leidinggevende functie.
 
“Dat is allemaal cultuur”, weet Ria Joosten zeker. “Het calvinisme werkt in Nederland nog door, kijk maar hoe partijen als de SGP naar vrouwen kijken. Of naar zoiets geks als de
aanrechtsubsidie: een fiscaal voordeeltje als je thuis blijft. Dat hebben ze écht in geen enkel ander Europees land.” Dat moet en dat kan dus anders. Zelf geef ik vrouwen wat graag de gelegenheid
om parttime te werken, de cultuur is er nog niet na om ze altijd fulltime te laten werken. Voor mij hoeft dat ook niet per se, maar ze moeten wat mij betreft wel de keuze hebben. En die is er nog
steeds niet echt door de bestaande cultuur. Maar als de dames wat ouder zijn en de kinderen uit huis, bied ik ze – als ze dat willen – een opleiding aan om leiding te geven. En dat werkt zeer goed! Ik
heb een aantal geweldige vrouwelijke managers van 45+.”
 
Steffie Hoeijmakers ziet duidelijk drie generaties vrouwen. “Jongere vrouwen zitten er alweer anders in dan 40-plussers. Je ziet steeds meer stelletjes die elk vier dagen werken of waar de man
parttime werkt in plaats van de vrouw. Ik voel dat we qua arbeidsmarktparticipatie van vrouwen op een kantelpunt staan. Maar de weegschaal op de arbeidsmarkt is qua sekse-vertegenwoordiging
voorlopig nog niet in balans. Sterke rolmodellen zoals Ria, Mieke, Anouk en de winnaar van vorig jaar Marcia Adams zijn nog steeds belangrijk. Ze inspireren vrouwen tot leidinggevende functies en
ondernemerschap en laten zien: ‘Het kan dus wél!’ Daarom gaan we ook gewoon door met de verkiezing van Zakenvrouw van het jaar van Limburg. Net zo lang totdat we onszelf overbodig hebben
gemaakt!”
 
 

FOTO MIJNTJE WISMANS